Skip to main content
فهرست مقالات

خشونت علیه پرسنل پرستاری در بخش های اورژانس غیر روانپزشکی

نویسنده: ؛ ؛ ؛

زمستان 1385 - شماره 44 (8 صفحه - از 202 تا 209)

کلید واژه های ماشینی : خشونت علیه پرسنل پرستاری ،بخش اورژانس ،پرسنل پرستاری ،خشونت علیه پرسنل پزشکی ،خشونت علیه پرسنل ،تعداد پرسنل بخش اورژانس ،خشونت کلامی ،پرسنل پزشکی ،گزارش‌دهی ،خشونت جسمی ،اورژانس سه بیمارستان ،تجربه کار در اورژانس ،پرستاری شاغل در بخش ،بخش اورژانس سه ،انواع خشونت ،کلامی ،سایر انواع خشونت ،مورد خشونت کلامی ،بهداشتی ،خشونت فیزیکی ،مراقبت از بیمار ،مورد خشونت جسمی ،جسمی ،کار در اورژانس ،تجربه خشونت ،بروز خشونت ،مورد خشونت ،پرسنل بهداشتی ،مواجهه با خشونت ،خشونت در اورژانس

زمینه و هدف: خشونت علیه پرسنل پزشکی مساله ای فراگیر است که به طرق مختلفی روی می دهد و عوارض متعددی دارد. خشونت علیه پرسنل پزشکی، پرسنل و مدیران سیستم های بهداشتی را درگیر می کند و می تواند اثر نامطلوبی نیز بر کیفیت مراقبت از بیمار بگذارد. بروز واقعی خشونت در مراکز ارایه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی همچنان ناشناخته است زیرا گزارش دهی آن کم انجام می شود. بخش اورژانس و پرسنل آن خصوصا پرستاران به طور ویژه در خطر هستند ولی به دلیل نبود سیستم ثبت و گزارش دهی وقایع، سابقه تحقیق در این رابطه در کشور ما بسیار محدود است. این مطالعه اکتشافی به منظور نشان دادن فراوانی خشونت علیه پرسنل پرستاری شاغل در بخش اورژانس سه بیمارستان اصلی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1383 انجام شده است. روش بررسی: پرسشنامه این پژوهش مقطعی توسط 136 نفر از پرسنل پرستاری شاغل در بخش اورژانس سه بیمارستان امام خمینی، دکتر شریعتی و سینا، تکمیل و سپس جمع آوری شد. پرسشنامه شامل اطلاعات فردی و سوالاتی در زمینه تجربه انواع خشونت و گزارش دهی آن بود. از نرم افزار آماری SPSS 11.5 جهت ورود و تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: تعداد 136 نفر پرسنل پرستاری در مطالعه ما شرکت کردند که %66.9 از ایشان زن و %31.6 مرد بودند. شیوع کلی خشونت بسیار بالا بود (%98.6) که در مورد خشونت کلامی %97.8، در خشونت جسمی %39.7 و سایر انواع خشونت غیرجسمی 86% بود. میزان گزارش دهی،‌ در مورد خشونت جسمی بیشتر از دیگر انواع بود (%64.2 در مقابل %30.7 و %31.8 به ترتیب در خشونت کلامی و سایر انواع). دلیل کم نظر گزارش دهی از سوی پاسخ دهندگان،‌ اعتقاد به بی فایده بودن این کار و اهمیت ندادن به موضوع، عنوان شده است. دلایل بروز خشونت نیز از نظر اکثریت پاسخ دهندگان، مدت زمان طولانی انتظار در اورژانس، بالا بودن هزینه های مستقیمی که بیماران باید بپردازند و عدم پوشش کافی بیمه ها و کم بودن تعداد پرسنل بخش اورژانس ذکر شده است. نگرانی از وقوع دوباره خشونت در آینده از سوی %91.1 از پاسخ دهندگان اظهار شد. نتیجه گیری: مواجهه با خشونت خصوصا نوع کلامی، بین پرستاران شاغل در بخش اورژانس بالاست ولی علیرغم شیوع نگرانی از وقوع مجدد آن‌،‌ گزارش دهی موارد و پیگیری های قانونی کم انجام می شود. به نظر می رسد برگزاری دوره های آموزشی مدون در مورد پیشگیری و نحوه برخورد با رفتارهای خشونت آمیز، ارتقای سیستم های مراقبتی مثل نگهبانی، آموزش پرسنل در مورد مهارت های ارتباط مناسب با بیماران بتواند نقش موثری در کاهش این مشکل داشته باشد.

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.