Skip to main content
فهرست مقالات

تحلیل معنایی واژه گفتن در شاهنامه فردوسی و دیوان حافظ

نویسنده: ؛

بهار 1383 - شماره 13 (46 صفحه - از 167 تا 212)

کلیدواژه ها : فردوسی ،حافظ ،شرایط اجتماعی و فرهنگی ،گفتن و مشتقات آن

کلید واژه های ماشینی : گفتن ،شعر حافظ ،دیوان حافظ ،فردوسی به کار ،فردوسی و حافظ ،بدو گفت ،بدو ،دل گفت ،باد باد ،شاهنامه و دیوان حافظ ،دادن ،خنده گفت ،توان گفت ،معانی و تعبیرات ،کس نگفت ،نشان می‌دهد

فردوسی و حافظ، دو شاعر توانمند و بزرگ ایرانی، در دو دوره متفاوت تاریخی هستند که هر یک نماینده یک نوع تفکر در شعر فارسی به شمار می‌آیند. فردوسی نماینده تفکر حماسی و حافظ نماینده تفکر غنایی است و طبعا افکار آن دو نیز به نوعی برگرفته از شرایط اجتماعی و فرهنگی زمان آنان است. در این مقاله، پس از بیان شرایط تاریخی و اجتماعی زمان این دو شاعر، واژه «گفتن» از دیدگاه تحلیل معنایی متن مورد بررسی قرار گرفته و نشان داده شده است که تفاوت‌های اندیشه و اوضاع و احوال اجتماعی چگونه دامنه کاربرد این واژه و مشتقات آن را در آثار این دو شاعر دگرگون و وسیع می‌سازد. نکته مهم آن است که در شعر حافظ موارد معنایی دیگری جز آنچه فردوسی به کار برده است، مشاهده می‌شود و این نشان می‌دهد که دامنه معنایی در شعر حافظ، به ضرورت موقعیت فکری و اوضاع اجتماعی، باعث ایجاد معانی تازه در این واژه و مشتقات آن شده است.

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.