Skip to main content
فهرست مقالات

تحلیل معنایی واژه گفتن در شاهنامه فردوسی و دیوان حافظ

نویسنده:

(46 صفحه - از 167 تا 212)

کلیدواژه ها : حافظ ،فردوسی ،شرایط اجتماعی و فرهنگی ،گفتن و مشتقات آن

کلید واژه های ماشینی : حافظ ،فردوسی ،شاه ،واژه ،واژه گفتن در شاهنامه فردوسی ،شعر حافظ ،گر ،معنایی واژه گفتن ،باد ،متن ،سخن ،معانی ،شاهنامه فردوسی و دیوان حافظ ،فردوسی و حافظ ،پیر ،شعر حافظ موارد معنایی ،فرهنگی ،دامنه معنایی در شعر حافظ ،تحلیل معنایی واژه ،بدو ،جهان ،کز ،در شعر ،فردوسی به کار ،زمان ،اثر ،کار ،سخن گفتن ،شعر حافظ و فردوسی ،فردوسی نماینده تفکر حماسی

فردوسی و حافظ، دو شاعر توانمند و بزرگ ایرانی، در دو دوره متفاوت تاریخی هستند که هر یک نماینده یک نوع تفکر در شعر فارسی به شمار می‌آیند. فردوسی نماینده تفکر حماسی و حافظ نماینده تفکر غنایی است و طبعا افکار آن دو نیز به نوعی برگرفته از شرایط اجتماعی و فرهنگی زمان آنان است. در این مقاله، پس از بیان شرایط تاریخی و اجتماعی زمان این دو شاعر، واژه «گفتن» از دیدگاه تحلیل معنایی متن مورد بررسی قرار گرفته و نشان داده شده است که تفاوت‌های اندیشه و اوضاع و احوال اجتماعی چگونه دامنه کاربرد این واژه و مشتقات آن را در آثار این دو شاعر دگرگون و وسیع می‌سازد. نکته مهم آن است که در شعر حافظ موارد معنایی دیگری جز آنچه فردوسی به کار برده است، مشاهده می‌شود و این نشان می‌دهد که دامنه معنایی در شعر حافظ، به ضرورت موقعیت فکری و اوضاع اجتماعی، باعث ایجاد معانی تازه در این واژه و مشتقات آن شده است.

خلاصه ماشینی:

""

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.