Skip to main content
فهرست مقالات

نامه باستان، تأملی در شاهنامه فردوسی

نویسنده:

خلاصه ماشینی:

"بیت 2:{Sخداوند نام و خداوند جای؛#خداوند روزی ده رهنمای؛S}نوشته‌اند:«می‌انگارم که فردوسی نام[تأکید از من است]را،در این بیت،در معنایی ویژه و هستی شناختی به کار برده است و آن رادر برابر جای نهاده است. به نظر می‌رسد در این بیت نیازی به دریافت معنای ویژه وهستی‌شناختی نیست؛چرا که نام و جای به ترتیب در معنای«شهرتو آوازه»و«مقام و منزلت»به کار رفته است. »حالاین گوهر توسط چه کسی بر شده؟اگر بگوییم به وسیله خود نگارنده،بی‌معنا به نظر می‌رسد و بهتر است بنا به قول دیگر مؤلف«برشدهگوهر»را کنایه از آسمان بدانیم. با توجه به این که در بیت بعد اشاره می‌کند شهرناز و ارنواز دردو طرف او قرار دارند نمی‌توان گردماه را استعاره از آن دو گرفت. البته بایسته است که خوانندگان این نوشتار برای داوری سنجیده،به اصل اثر نیز مراجعه کنند تا سخن مؤلف و موضع اشکال،هر دو بادقت بیشتری مورد بررسی قرار گیرد."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.