Skip to main content
فهرست مقالات

تأویل قرآن و رابطه زبان شناختی آن با «تنزیل قرآن»

نویسنده:

ISC (6 صفحه - از 46 تا 51)

کلید واژه های ماشینی : تأویل، قرآن، تأویل قرآن و رابطه زبان‌شناختی، تأویل قرآن، روایات، باطن، تفسیر، تنزیل قرآن، الفاظ قرآن رابطه زبان‌شناختی، مدلول

خلاصه ماشینی:

"حال این سؤال مطرح است که این گونه تفاسیر چه رابطه منطقی و زبان شناختی ای با الفاظ قرآن دارند؟ این گونه موارد نوعا به عنوان «تأویل» و نیز «باطن» قرآن معرفی می گردند و بیش تر در یکی از این سه حوزه معرفت دینی یافت می شوند: 1ـ حوزه روایات تفسیری؛ 2ـ حوزه تفاسیر فلسفی ـ عرفانی؛ 3ـ حوزه تفکر باطنی (اسماعیلیه) شاید بتوان گفت مهم ترین دلیل در همه این حوزه ها برای توجیه تفاسیری که رابطه معناشناختی آن با الفاظ قرآن مبهم است، روایات مربوط به تأویل و باطن قرآن است ـ یعنی، این قضیه که «هر آیه ای علاوه بر ظاهر و تنزیل، دارای باطن و تأویل است» به عنوان کبرای کلی در استدلال بر صحت آن تفاسیر به کار گرفته شده است. بنابر این، آنچه به عنوان تأویل قرآن ارائه می شود ـ در هر حوزه ای از حوزه های معرفت دینی ـ باید به نوعی، با الفاظ ارتباط زبان شناختی داشته باشد و عرف زبان، آن ارتباط را تأیید کند، همان گونه که امام صادق(ع) فرمودند که خداوند خلقش را به چیزی که نمی فهمند مورد خطاب قرار نمی دهد. () نکته پایانی: اگر ما می گوییم هرگونه تأویل از قرآن باید نوعی رابطه زبان شناختی با الفاظ قرآن داشته باشد، بدان معنا نیست که بگوییم پس ما خود بدون کمک روایات و سخنان معصومان: می توانیم به همه تأویل قرآن دست یابیم، بلکه معنایش این است که آنچه در روایات بیان می شود الفاظ باید آن ها را ـ چه از نظر معنا و چه از نظر مصداق ـ پذیرا باشند، وگرنه ممکن است لفظی مشترک در دو یا چند معنا باشد و قرینه معینه دال بر تعیین یکی، وجود نداشته باشد."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.