Skip to main content
فهرست مقالات

شرح یک غزل حافظ

نویسنده:

(4 صفحه - از 339 تا 342)

کلید واژه های ماشینی : عشق ،غزل حافظ ،سعادت ،طفیل بجای طفیلی عیب غزل ،ارادت ،استاد ،معنی ،استعمال ،طفیل ،عشقند آدمی و پری ارادتی ،جن ،انسان ،مرید ،هنر ،معشوق ،عاشق ،کمال ،حافظ طفیلی استعمال ،استاد علامهء فقید بدیع‌الزمان فروزانفر ،معنی عقیده کامل مرید ،تقریر استاد علامهء فقید ،صفات ،یادداشت‌های ،انسان طفیل عشق ،لغت عربی و پری فارسی ،جمع مرید مریدان ،امید ،جمال ،بجای جن زدن پری ،استاد فقید

خلاصه ماشینی:

"معنی سوم:این معنی لطیف‌تر از معنی دوم است:انسان برای این خلق شده که عاشق‌ باشد و انسان با ملائک امتیازش در اینست که ملائک عقل و عشق ندارند و انسان بی‌عشق زنده نیست،بنابراین غایت وجود عشق است و این عشق در انسان بظهور رسیده و انسان برای‌ عشق و عشق برای انسان بوجود آمده چنانکه حافظ فرماید: در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد عشق پیدا شد و آتش بهمه عالم زد جلوه‌ای کز درخت دید ملک عشق نداشت‌ عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد پس عشق کمال ممکنی است که انسان بآن میرسد،یا عشق سعادت انسانست و انسان‌ طفیل عشق است. *** بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش‌ که بنده را نخرد کس بعیب بی‌هنری خواجه:از کلمهء خوتایچه معادل خدایچه بمعنی خدای کوچک میباشد و خواجه‌ را دربارهء وزیران و غیره استعمال کرده‌اند،و بعدها خواجه در مطلق بزرگ استعمال شده‌ و در اینجا حافظ خواجه را بمعنی آقا و مالک،مقابل بنده استعمال کرده،و گاهی نیز این کلمه بمعنی صاحب ورب بوده و خواجه‌سرا یعنی صاحب خانه بنحو فوق است."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.