Skip to main content
فهرست مقالات

شرح یک غزل حافظ

نویسنده:

(4 صفحه - از 339 تا 342)

کلید واژه های ماشینی : عشق، غزل حافظ، سعادت، طفیل بجای طفیلی عیب غزل، استاد، معنی، استعمال، طفیل، عشقند آدمی و پری ارادتی، جن

خلاصه ماشینی:

"معنی سوم:این معنی لطیف‌تر از معنی دوم است:انسان برای این خلق شده که عاشق‌ باشد و انسان با ملائک امتیازش در اینست که ملائک عقل و عشق ندارند و انسان بی‌عشق زنده نیست،بنابراین غایت وجود عشق است و این عشق در انسان بظهور رسیده و انسان برای‌ عشق و عشق برای انسان بوجود آمده چنانکه حافظ فرماید: در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد عشق پیدا شد و آتش بهمه عالم زد جلوه‌ای کز درخت دید ملک عشق نداشت‌ عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد پس عشق کمال ممکنی است که انسان بآن میرسد،یا عشق سعادت انسانست و انسان‌ طفیل عشق است. *** بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش‌ که بنده را نخرد کس بعیب بی‌هنری خواجه:از کلمهء خوتایچه معادل خدایچه بمعنی خدای کوچک میباشد و خواجه‌ را دربارهء وزیران و غیره استعمال کرده‌اند،و بعدها خواجه در مطلق بزرگ استعمال شده‌ و در اینجا حافظ خواجه را بمعنی آقا و مالک،مقابل بنده استعمال کرده،و گاهی نیز این کلمه بمعنی صاحب ورب بوده و خواجه‌سرا یعنی صاحب خانه بنحو فوق است."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.