Skip to main content
فهرست مقالات

تنها صداست که می ماند: استاد ابوالحسن صبا

نویسنده:

(8 صفحه - از 447 تا 454)

کلید واژه های ماشینی : موسیقی، صبا، هنر، استاد، موسیقی ایرانی، استاد ابوالحسن صبا، نوازندگی سه‌تار و ویولن، استاد ابو الحسن صبا، سه‌تار، سبک

خلاصه ماشینی:

">استاد ابو الحسن صبا تنها صداست که می‌ماند (به تصویر صفحه مراجعه شود) قاسم رضازاده طامه مسلما موسیقی کلاسیک به جهت دارا بودن پایه‌های‌ علمی و بهره‌گیری از نبوغ استاتیدی برجسته،چه از لحاظ تکنیک و چه از لحاظ مضمون به بالاترین درجه‌ ممکن رسیده است و می‌توان عنوان«هنر برتر»را به آن‌ اختصاص داد؛هنری که امروزه جایگاه ویژه‌ای بین‌ تمامی ملل جهان یافته است و شاید این تعریف مختصر بتواند خصوصیات آن را بهتر نشان دهد: «نوایی منعکس‌کنندهء احساسات،هم‌آهنگ با تفکرات عمیق بشری و پیرو قوانین مدرن علمی». شاید اگر چنین می‌کرد،خیلی‌ زودتر و آسان‌تر به موفقیت و شهرت دست می‌یافت اما روح جستجوگر او تنها زمانی ارضا می‌شد که راهی نو و بکر را برای پیمودن بیابد لذا هم خود را مصرف آن‌ می‌نمود تا باتوجه به سنن و فرهنگ ملی،موسیقی‌ ایران را به‌عنوان هنری بدیع به همگان معرفی کند و خود نیز به‌عنوان نواوری پایبند به سنن در محافل‌ موسیقی کشور شناخته شود. دوستی او با نیما نقطه‌ عطفی در زندگی ادبی او محسوب می‌شود چرا که به‌ (به تصویر صفحه مراجعه شود) واسطهء این دوستی می‌توان علاقهء صبا را در جهت‌ گرایش به سبک‌های نوین هنری بهتر درک کرد. «لوزر»موسیقی‌دان سویسی که در 1335 برای مطالعه درخصوص موسیقی سنتی به ایران‌ سفر کرد،پس از شنیدن نوازندگی صبا،به شدت تحت‌ تأثیر قرار گرفت و او را هنرمندی معرفی کرد که به کار و هنر خود پایبند است و نباید در صداقتش تردیدی‌ داشت. هرچه باید صبا را ازاین‌جهت که در تمام زندگی به‌ هنر دلخواهش پرداخت،خوشبخت بدانیم لیکن او نیز چون اکثر هنرمندان که به‌طور کامل شناخته نشدند،با مشکلات مالی دست‌به‌گریبان بود."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.