Skip to main content
فهرست مقالات

تاریخ تشیع در ایران

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : خلافت، ایران، تاریخ تشیع در ایران، زمان خلافت حضرت امیر، مذهب، کوفه، اسلام، سلاطین، زمان خلافت خلیفه، آل‌بویه

خلاصه ماشینی:

"و توحید بدون غل و غش از مختصات مذهب اسلام میباشد و بس،توضیح مقال آنکه مقصود نگارنده آن نیست که سایر انبیاء نعوذ بالله بغیر توحید دعوت میکرده‌اند ولی آنچه‌ مسلم و مقطوع است توحید صورت خارجی پیدا نکرده و تبلیغات انبیاء را جهال یا مغرضین با قرهاتی مخلوط و بنیان ادیان را از حقیقت خود خارج و بمجعولاتی اکتفاء کرده‌اند و ایران باستان هم از این موهومات بی‌بهره نبوده و ارباب انواع برای عناصر مختلفه و ملکات انسانی و کوه و دشت و دریا و غیره قائل بوده‌اند معروف است که در این‌ دوره ظلمانی و تاریک اهالی شهرستان ساوه آب‌پرست بوده‌اند چنانکه بطور تواتر در احادیث و اخبار و تواریخ خشک شدن دریاچهء ساوه موقع تولد حضرت خاتم الانبیاء(ص) وارد شده است،هنگام طلوع اسلام اساس تشکیلات حکومت ایران بر ملوک الطوایفی مستقر و اتفاق کامل در بین آنها نبوده است و بهمین دلیل بسرعت برق‌ مغلوب قشون تازه نفس مسلمین واقع و خواهی نخواهی اصول ظاهری اسلام را پذیرفته‌ اند،میتوان گفت که در زمان خلافت خلفاء اربعه و اوائل حکومت بنی امیه تمام خاک‌ ایران کما هو حقه در تصرف مسلمین نبوده و بفرستادن امیر و گرفتن خراج قناعت میشده‌ و مخصوصا هرج و مرج بسیار در نقاط کوچک مثل قم و ساوه و کاشان حکمفرما بوده است‌ چنانکه کتاب تاریخ قم غارت دیلمان را در موقع ورود احوص و عبد الله بقم کاملا تشریح است(دیالمه قومی بوده‌اند که بین قزوین و گیلان مقر آنان بوده و وحشی‌ترین‌ اقوام صدر اسلام شناخته شده‌اند)و تفصیل آنواقعه چنین است بعد از قضیه حکمیت که خلاصه آن‌ نقل میشود: ابو موسی اشعری مفتون عمر و عاص واقع شده و در منبر علی(ع)و معاویه را از خلافت‌ خلع نمود و عمرو عاص با خلع علی موافقت و مخصوصا معاویه را خلیفه مسلمین اعلام‌ نمود و این خلطه مبحث را معاویه دست‌آویز خود قرارداد و از آن تاریخ به عبد خود را خلیفه مسلمین نامید و بدینجهت فتنه عظیم در بین مسلمین برپا خواست و ابو موسی که‌ ابدا در این کار سوء نظر نداشت و مقصودش دفع شر و بهانه شامیان بود و یقین داشت که‌ مجددا حضرت امیر بخلافت انتخاب میشود ناچار موهونا بخانه خود رفته و دیگر در رتق و فتق امور عامه دخالت نمی‌نمود و قبلا هم این شخص از کج سلیقگی مردم کوفه را از پیوستن بقشون حضرت امیر المؤمنین علی(ع)هنگام تشریف فرمائی بطرف بصره‌ برای جنگ باطلحه و زبیر و عایشه منع کرده بود و حضرت امام بحق حسن بن علی(ع) باتفاق مالک اشتر در مسجد کوفه نسبت باو اهانت کرده بودند در بین مسلمین چنین انعکاس‌ یافت که ابو موسی و قبیله اشعریین بطریق مخفی با بنی امیه راه داشته‌اند و اشعریین که‌ خود را از آزادمردان عالم اسلام و مخالف با ظلم و جور معرفی میکردند دیگر بازار زهد آنهارونقی نداشتو مسلمین ذلت ممتدخود را در زمان خلافت معاویه و پیش‌آمدهای‌ بعدی سبب خیانت ابو موسی میدانستند."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.