Skip to main content
فهرست مقالات

تاریخ تشیع در ایران

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : خلافت، ایران، تاریخ تشیع در ایران، زمان خلافت حضرت امیر، مذهب، کوفه، اسلام، سلاطین، زمان خلافت خلیفه، آل‌بویه، عرب، زمان خلافت، خلافت حضرت امیر المؤمنین، عبید الله، مردم، حضرت امیر، مصعب، معاویه، نژاد، زمان خلافت معاویه، مردم ایران، جنگ، مذهب تشیع، کوفه در زمان خلافت، ابو عبیده ثقفی امیر کوفه، خلافت بحضرت امیر، بن ابو عبیده ثقفی امیر، مختار، خلافت معاویه و پیش‌آمدهای بعدی، سلاطین آل‌بویه بر ایران

خلاصه ماشینی: "و توحید بدون غل و غش از مختصات مذهب اسلام میباشد و بس،توضیح مقال آنکه مقصود نگارنده آن نیست که سایر انبیاء نعوذ بالله بغیر توحید دعوت میکرده‌اند ولی آنچه‌ مسلم و مقطوع است توحید صورت خارجی پیدا نکرده و تبلیغات انبیاء را جهال یا مغرضین با قرهاتی مخلوط و بنیان ادیان را از حقیقت خود خارج و بمجعولاتی اکتفاء کرده‌اند و ایران باستان هم از این موهومات بی‌بهره نبوده و ارباب انواع برای عناصر مختلفه و ملکات انسانی و کوه و دشت و دریا و غیره قائل بوده‌اند معروف است که در این‌ دوره ظلمانی و تاریک اهالی شهرستان ساوه آب‌پرست بوده‌اند چنانکه بطور تواتر در احادیث و اخبار و تواریخ خشک شدن دریاچهء ساوه موقع تولد حضرت خاتم الانبیاء(ص) وارد شده است،هنگام طلوع اسلام اساس تشکیلات حکومت ایران بر ملوک الطوایفی مستقر و اتفاق کامل در بین آنها نبوده است و بهمین دلیل بسرعت برق‌ مغلوب قشون تازه نفس مسلمین واقع و خواهی نخواهی اصول ظاهری اسلام را پذیرفته‌ اند،میتوان گفت که در زمان خلافت خلفاء اربعه و اوائل حکومت بنی امیه تمام خاک‌ ایران کما هو حقه در تصرف مسلمین نبوده و بفرستادن امیر و گرفتن خراج قناعت میشده‌ و مخصوصا هرج و مرج بسیار در نقاط کوچک مثل قم و ساوه و کاشان حکمفرما بوده است‌ چنانکه کتاب تاریخ قم غارت دیلمان را در موقع ورود احوص و عبد الله بقم کاملا تشریح است(دیالمه قومی بوده‌اند که بین قزوین و گیلان مقر آنان بوده و وحشی‌ترین‌ اقوام صدر اسلام شناخته شده‌اند)و تفصیل آنواقعه چنین است بعد از قضیه حکمیت که خلاصه آن‌ نقل میشود: ابو موسی اشعری مفتون عمر و عاص واقع شده و در منبر علی(ع)و معاویه را از خلافت‌ خلع نمود و عمرو عاص با خلع علی موافقت و مخصوصا معاویه را خلیفه مسلمین اعلام‌ نمود و این خلطه مبحث را معاویه دست‌آویز خود قرارداد و از آن تاریخ به عبد خود را خلیفه مسلمین نامید و بدینجهت فتنه عظیم در بین مسلمین برپا خواست و ابو موسی که‌ ابدا در این کار سوء نظر نداشت و مقصودش دفع شر و بهانه شامیان بود و یقین داشت که‌ مجددا حضرت امیر بخلافت انتخاب میشود ناچار موهونا بخانه خود رفته و دیگر در رتق و فتق امور عامه دخالت نمی‌نمود و قبلا هم این شخص از کج سلیقگی مردم کوفه را از پیوستن بقشون حضرت امیر المؤمنین علی(ع)هنگام تشریف فرمائی بطرف بصره‌ برای جنگ باطلحه و زبیر و عایشه منع کرده بود و حضرت امام بحق حسن بن علی(ع) باتفاق مالک اشتر در مسجد کوفه نسبت باو اهانت کرده بودند در بین مسلمین چنین انعکاس‌ یافت که ابو موسی و قبیله اشعریین بطریق مخفی با بنی امیه راه داشته‌اند و اشعریین که‌ خود را از آزادمردان عالم اسلام و مخالف با ظلم و جور معرفی میکردند دیگر بازار زهد آنهارونقی نداشتو مسلمین ذلت ممتدخود را در زمان خلافت معاویه و پیش‌آمدهای‌ بعدی سبب خیانت ابو موسی میدانستند."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.