Skip to main content
فهرست مقالات

قرآن و حدیث در شاهنامه فردوسی

نویسنده:

(5 صفحه - از 26 تا 30)

خلاصه ماشینی:

"توحید بح توحید و اسما و صفات الهی در «شاهنامه»بازتابی گسترده و بسامدی بالا دارد، برای نمونه: ستودن نداند کس او را چو هست‌ میان بندگی را ببایدت بست (1/12/9) نگنجد جهان آفرین در گمان‌ که او برتر است از زمان و مکان (7/252/591) جهاندار بر داوران داور است‌ زاندیشهء هر کسی برتر است (8/55/45) در اندیشهء دل نگنجد خدای‌ به هستی همو باشدت رهنمای (9/207/3327) ناتوانی و عجز انسان از شناخت توصیف‌ خداوند متعال که موضوع ابیات یاد شده است،این‌ آیات و کلام امام علی(ع)را به ذهن متبادر می‌سازد: و ما قدر و الله حق قدره/(9)و بزرگی خدا را چنان‌ که باید نشناختند. محمود با آن جماعت تدبیر کرد که فردوسی را چه دهیم؟ گفتند:پنجاه هزار درم و این خود بسیار باید که اومردی رافضی است و معتزلی مذهب و این بیت بر اعتزال او دلیل کند که او گفت: به بینندگان آفریننده را نبنی مرنجان دو بیننده را(16) نبوت و امامت اظهار علاقه و ارادت فردوسی به پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت(ع)به ویژه امام علی(ع)از اصول مسلم‌ اعتقادی اوست: به پیغمبرش بر کنیم آفرین‌ به یارانش بر هر یکی همچنین (3/107/1657) وزو بر روان محمد(ص)درود به یارانش بر هر یکی برفزود (7/112/1931) فردوسی با الهام از این آیهء شریف است که بر رسول اکرم(ص)درود و آفرین می‌فرستد: ان الله و ملائکته یصلون علی النبی یا ایها الذین‌ آمنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما(17)/خدا و فرشتگانش بر پیامبر درود می‌فرستند. کاربرد کمی آیات و احادیث کاربرد کمی آیات و احادیث در«شاهنامه»وجوه‌ متنوعی دارد:فردوسی گاهی در یک بیت از یک یا چند آیه و گاهی از یک یا دو حدیث استفاده‌ می‌کند،زمانی هم ترکیب از آیه و حدیث،سخن‌ او را می‌آراید: یک آیه به یزدان گراییم و رامش کنیم‌ بتازیم و دل زین جهان بر کنیم (7/305/18) مصراع نخست یادآور این آیهء قرآن کریم است: الا بذکر الله تطمئن القلوب(39)آگاه باش که با یاد خدا دلها آرامش می‌یابد."

صفحه:
از 26 تا 30