Skip to main content
فهرست مقالات

دستور تاریخی زبان فارسی پیشوند «می» و تحول آن در زبان فارسی:تحول می از لحاظ معنائی و از نظر وظایف دیگر آن

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : زبان فارسی ،می از لحاظ معنائی ،مضارع ،وجه اخباری ،وجه فعل ،اخباری ،قدیم ،معنائی ،وجه التزامی ،لازار ،مضارع التزامی ،لازار بند ،نشانه وجه ،عمل در جریان ،اخباری دلالت ،جنبه استمراری ،استمرار دلالت ،می و ماضی ،بجای ،زمانی معین

خلاصه ماشینی:

"مانند او هر روز بمدرسه میرفت،او دیشب ساعت 8 کتاب‌ میخواند و گاهی نیز نشانه وجه التزامی و احتمالی است‌1و آن هنگامیست که در (1)-در قدیم وظیفه امروزی«می»را در مورد(دلالت آن بر احتمال)پسوند«آی» بعهده داشته است مانند اگر دانسمتی آنرا آهسته میزدم(دارابنامه بیغمی ص 885 ج 1) ما را بایستی که صد هزار سوار با خود آوردی(همان کتاب ص 715 ج 1)یعنی میدانستم‌ و می‌آوردم. الف-می و فعل امر-«می»و صورت قدیمتر آن«همی»در گذشته بر خلاف امروز بر سر فعل امر هم میآمده است و در این حال گاهی بر استمرار دلالت‌ میکرده است ولی گاهی هم جنبه استمراری نداشته است مانند:تو میخواهی‌ تا ترا منادمت میکنم(دارابنامه طرسوسی ص 195 ج 1 تصحیح دکتر صفا). با اینحال«می»امروز هم در مضارع بدون فعل معین داشتن علاوه بر آنکه نشانه وجه اخباری است گاهی بر استمرار و عمل در جریان نیز دلالت میکند مانند:«از دیروز تا حال درس میخواند»یعنی دارد درس میخواند."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.