Skip to main content
فهرست مقالات

دستور تاریخی زبان فارسی پیشوند «می» و تحول آن در زبان فارسی:تحول می از لحاظ معنائی و از نظر وظایف دیگر آن

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : دستور تاریخی زبان فارسی پیشوند، فعل، دلالت، وجه فعل، قدیم، وجه، مضارع اخباری بر مضارع التزامی، وجه التزامی، وظایف، نشانه وجه التزامی و احتمالی

خلاصه ماشینی:

"مانند او هر روز بمدرسه میرفت،او دیشب ساعت 8 کتاب‌ میخواند و گاهی نیز نشانه وجه التزامی و احتمالی است‌1و آن هنگامیست که در (1)-در قدیم وظیفه امروزی«می»را در مورد(دلالت آن بر احتمال)پسوند«آی» بعهده داشته است مانند اگر دانسمتی آنرا آهسته میزدم(دارابنامه بیغمی ص 885 ج 1) ما را بایستی که صد هزار سوار با خود آوردی(همان کتاب ص 715 ج 1)یعنی میدانستم‌ و می‌آوردم. الف-می و فعل امر-«می»و صورت قدیمتر آن«همی»در گذشته بر خلاف امروز بر سر فعل امر هم میآمده است و در این حال گاهی بر استمرار دلالت‌ میکرده است ولی گاهی هم جنبه استمراری نداشته است مانند:تو میخواهی‌ تا ترا منادمت میکنم(دارابنامه طرسوسی ص 195 ج 1 تصحیح دکتر صفا). با اینحال«می»امروز هم در مضارع بدون فعل معین داشتن علاوه بر آنکه نشانه وجه اخباری است گاهی بر استمرار و عمل در جریان نیز دلالت میکند مانند:«از دیروز تا حال درس میخواند»یعنی دارد درس میخواند."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.