Skip to main content
فهرست مقالات

دستور تاریخی زبان فارسی: پسوند «می» و تحول آن در زبان فارسی

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : دستور تاریخی زبان فارسی، فعل، لازار، ماضی نقلی فعل بودن، استعمال، قدیم، تفسیر کمبریج، فعل بودن، ماضی نقلی، ماضی نقلی استمراری، ترجمه تفسیر طبری، ماضی استمراری و ماضی، شاه، صورتهای، فعل بایستن، بن جریر بن یزید طبری، تاریخ طبری، ماضی و مضارع، استمراری، لازار از افعال بیان، نقل از سبک‌شناسی، تفسیر عتیق لازار، نقل سبک‌شناسی، میجسته، دارابنامه بی‌غمی، فعل امر، سر فعل، می و فعلهائی، لازار سبب منسوخ شدن استعمال، فعل اعم از ماضی

خلاصه ماشینی: "صورتهای مخفف آن از قبیل«بید»هم میآمده است مانند:یکدیگر را یار و هم پشت می‌بید بر رنج‌ نمودن مظلومان(کشف الاسرار ج 1 ص 258 به کوشش علی اصغر حکمت) (در ترجمه تظاهرون علیهم)بیشتر زنان و کودکان و مغان و روستائیان همی‌بوند (بفتح واو)(هدایة المتعلمین لازار بند 372) همی و می در قدیم با ماضی نقلی فعل بودن و حتی با ام،ای،است،هم‌ میآمده است،مانند:و اندر آن فراغتها می‌بوده است(اسرار التوحید)همچنان‌ همی پر است از جوش(تاریخ سیستان ص 37 از بند 366 لازار). لازار سبب منسوخ شدن استعمال«همی»و«می»را با افعال بودن و داشتن و با بعضی از صورتهای فعل«بایستن»و«خواستن»در بند 393 چنین بیان‌ میکند:«فعل بودن و داشتن و بایستن که از افعال بیان حالتند برخلاف امروز با همی و می آمده‌اند ولی آمدن همی و می با این فعلها الزامی نبوده است یعنی‌ این فعلها چندان به می و همی نیازی نداشته‌اند و این بی‌نیازی موجب شده است‌ که امروز«بودن»و«داشتن»و در بیشتر موارد«باید»و«بایست»بدون«می» بیایند»."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.