Skip to main content
فهرست مقالات

گزارش راهبردی: روند تدوین سیاست قومی در نظام جمهوری اسلامی ایران

گزارشگر:

ISC (20 صفحه - از 245 تا 264)

خلاصه ماشینی:

"به واقع‌ آنچه تحت عنوان قوم‌گرایی در مناطق حاشیه‌ای کشور مطرح است،بیشتر ناشی از سیاسی شدن اختلافات زبانی و مذهبی تحت تأثیر سه عامل یاد شده است که در حال‌ حاضر با توجه به ماهیت ایدئولوژیک نظام جمهوری اسلامی،عامل مذبی و اختلافات‌ مذهبی با گروههای زبانی مانند کردها،بلوچها و ترکمنها به شکلی فعالتر عمل می‌کند. در این زمینه می‌توان‌ به موارد زیر اشاره کرد: -اتخاذ راهبرد وحدت مذاهب -مسئولیت عمومی همه اقوام ایرانی برای حفظ انقلاب -تاکید بر مشارکت سیاسی همه اقوام ایرانی برای تأمین امنیت -ایجاد زمینه مشارکت سیاسی -انعکاس دیدگاههای بنیانگذار جمهوری اسلامی بر مشارکت مردم در قانون اساسی -مدیریت بحراندر مناطق قومی‌نشین -نهادسازی و تعیین افراد مسؤول 2-سیاست قومی طی سالهای 1360 تا 1368 الف-تبدیل مناطق بحرانی قومی به مناطق جنگی با شروع و گسترش جنگ و حمله عراق به ایران،مناطق بحرانی خوزستان، کرمانشاه،کردستان و بخشهایی از آذربایجان غربی به لحاظ مجاورت مرزی با عراق و به:ارتباط و همکاری گروههای تجزیه‌طلب-مانند حزب دمکرات کردستان و اتحادیه‌ خلق عرب-با رژیم بعثی تبدیل به مناطق جنگی شدند و سیاست قومی تحت الشعاع‌ مسأله جنگ قرار گرفت. توجه به کاربست اصل شهروندی به شکل مندرج در قانون اساسی،و نه مفهوم و مصداق غربی و لیبرالی این مفهوم،می‌تواند تا حد زیادی تضادهای اجتماعی موجود میان گروههای قومی-مذهبی راترمیم و مانع از فعال،متراکم و سیاسی شدن آنها،به‌ عنوان یکی از کانونهای مهم آسیب‌پذیری و بالفعل شدن تهدیدات امنیتی در سطوح‌ منطقه‌ای و ملی و افزایش ضریب امنیتی مناطق این اقوام و اقلیت‌ها باشد."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.