Skip to main content
فهرست مقالات

تیغ زبان ماست که عالم گرفته است

نویسنده:

(3 صفحه - از 45 تا 47)

کلید واژه های ماشینی : فضولی، اشعار، بغداد، فارسی، شاه، کربلا، ترکی، سال وفات فضولی بغدادی، فضولی بغدادی، تذکره

خلاصه ماشینی: "» و به همان سبب هم از قرب سلاطین احتراز می‌کند و به خدمت ائمه طاهرین در نجف و کربلا فخر،و به‌ مستمری اندکی که از آنجا می‌گرفته قناعت می‌کند و در آخر عمر از مدح و ثنای آدمیان توبه کرده و فقط به‌ مدح حضرت علی(ع)و اولادش می‌پردازد و از گذشته‌ها توبه می‌کند: «در عمر خویش غیر از ثنای علی و آل‌ از هر چه کرده‌ایم بیان توبه ربنا» و تا آخر عمر مداح علی(ع)بوده چنان که خود گوید: «یا امیرالمؤمنین شد مدت پنجاه سال‌ کز جناب حق به مدح تو فضولی ملهم است» ولی در این فاصله تنها یک بار و آن هم بدون داشتن‌ کوچکترین چشمداشتی مجبور به شکستن این توبه‌ می‌شود و آن زمانی است به نظام‌الملک(نظام‌ حیدرآباد)(د)با بخششهای بی‌حساب خود به بارگاه‌ حضرت علی(ع)و امام حسین(ع)او را شرمنده می‌سازد و قصیدهء غرایی در مدح و ثنا و در مقام تشکر از او سروده و به همهء این مسایل اشاره می‌کند: «آنکه هم در کربلا هم در نجف خدام را گر نبودی لطف او بودی رفاهیت محال قطب دین سلطان نظام‌الملک دریا دل که چرخ‌ هست او را بنده‌ای در گردش طوق هلال سرورا مداح شاه اولیایم مدتی است‌ در مناقب کرده‌ام صرف سخن پنجاه سال داشتم عهد از ثنای خسروان روزگار عهد من بشکست اقدام تو بر حصن خصال فرض شد بر من ثنایت لیک بی‌بهر طمع‌ بهر کان افتاد اظهار تکلم را مجال» در مذهب و مشرب فضولی در اینکه فضولی شیعه اثنی عشری بوده شکی در میان نیست."

صفحه:
از 45 تا 47