Skip to main content
فهرست مقالات

فصاحت و بلاغت زبان فارسی

نویسنده:

(4 صفحه - از 180 تا 183)

کلید واژه های ماشینی : فصاحت و بلاغت زبان فارسی، فصاحت، شیوائی، تعریف شیوائی سخن شیوائی واژه‌ها، زبان، معنی، شیوائی سخن بدانستن شیوائی واژه، سخن، کلمه، لفظ

خلاصه ماشینی:

") و شخار بمعنی قلیا و نوشادر که در این شعر معنی دوم مناسب است: (کس ناکند چو سرمه شخار اندرون چشم- اگر همس و جهر کلمه‌ای که از حروف مهموسه و مجهوره ترکیب یافته است‌ انگیزه این عیب در کلمه نباشد و در صورت دوم یا نزدیکی مخارج ایجاب تنافر نکند و انتقال از مخرجی بمخرج دیگر در صورت نخست چون طفره‌ای نباشد و در صورت دوم راه رفتن پای دربند را نماند بیشک آنچه ذوق سلیم گران و گفتنش‌ را ناگوار میشمرد خواه بسبب قرب و بعد مخارج باشد خواه بسببی دیگر همان متنافر است پس سبب تنافر ضابط ندارد و بذوق سلیم باید برگزار کرد بعضی‌ میگویند که سخن مشتمل بر کلمه غیرفصیح فصیح است چنانکه سخن پارسی از آمیختن‌ با کلمات بیگانه چون فرانسوی و انگلیسی از پارسی بودن نمیافتد و پارسی آمیخته با پاریسی در آثار بعض معاصران بسیار است و نمیتوان گفت آن گفته‌ها فارسی‌ نیست برخی این مدعا را بدینگونه تایید میکنند که فصاحت کلمه جزء سخن است و با نبود وصف جزء فصاحت سخن که وصف کل است از میان نمیرود،نادرستی این‌ دعوی پیداست زیراکه در تعریف شیوائی سخن شیوائی واژه‌ها را می‌آورند و شیوائی واژه جزء مفهوم شیوائی سخن است نه وصف جزء آن و قیاس آن‌ بسخن پارسی آمیخته با پاریسی یا با هر واژه بیگانه قیاس فاسد است چه پارسی‌ خواندن چنین پارسی باعتبار اعم اغلب است یعنی باعتبار بیشتر اجزاء سخن چون‌ بیشتر اجزاء سخن پارسی است و دیگر اجزاء آن مثلا پاریسی و شرط پارسی‌ بودن سخن پارسی بودن همه واژه‌های آن نیست چنانکه شیوائی واژه‌های‌ یک سخن شرط شیوائی آن سخن است."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.