Skip to main content
فهرست مقالات

حافظ شناسی خطای قلم صنع

نویسنده:

(5 صفحه - از 51 تا 55)

کلید واژه های ماشینی : حافظ، رندی، شعر، حدیث، شعر حافظ، هنری، شاعر، حور، عارف، دست ابیات در دیوان خواجه

خلاصه ماشینی:

"آری،جناب چترایی!حافظ در هنر شاعرانه خویش‌ تمام موازین اخلاقی رایج و مورد وثوق همگان و حتا مبانی شرعی و دینی را رندانه و ملامتیانه به تحدی طلبیده است و این شیوه‌ی‌ ویرانگرانه را با هدف آرمانی ساختن جهانی بهتر و او در عالم خیال پی‌ می‌گیرد و خیام‌وار می‌گوید: این چه استغناست یارب وین چه قادر حکمت است‌ این همه زخم نهادن هست و مجال آه نیست‌15 و این کفرگویی‌های رندانه و قلندرانه،پیش از او سابقه دارد، چنان‌که در نوشته‌های عین القضات همدانی و اشعار منسوب به‌ ناصر خسرو بلخی و رباعیات خیام از این‌ها تندتر و تیزتر هم آمده‌ است: خدایا راست گویم فتنه از توست‌ ولی از ترس نتوانم خجیدن‌ اگر ریگی به کفش خود نداری‌ چرا بایست شیطان آفریدن‌ لب و دندان ترکان ختا را به دندان خوبی نبایست آفریدن‌ که از دست لب و دندان ایشان‌ به دندان دست و لب باید گزیدن‌16 یا آن‌جا که خیام می‌گوید: ابریق می مرا شکستی ربی‌ بر من در عیش تو ببستی ربی‌ من می‌خورم و تو می‌کنی بد مستی‌ خاکم به دهن مگر که مستی ربی آری نه تنها حمدون قصار که بسیاری از شاعران بزرگ ما هم‌ ظاهرا کفرگویی ظاهری و کفرگویی را در مرام رندانه و ملامتی مجاز دانسته‌اند،اما با هدف اصلاح بنابراین ترکیب طنزی این جانب یعنی‌ «رفع حدیث»هرگز پاک کردن صورت مسأله نیست،بلکه ایجاد انگیزه‌یی‌ست بر این‌که کار هنرمند و عارفی رند و فیلسوفی راه‌گشا چون حافظ بیان حدیث نیست و هرجا در دیوان،واژه‌ی حدیث آمده‌ است،منفی می‌باشد."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.