Skip to main content
فهرست مقالات

ایرانشناسی: نقدی بر «فرهنگ بزرگ سخن»

نویسنده:

(3 صفحه - از 22 تا 24)

کلید واژه های ماشینی : همزه، فرهنگ بزرگ سخن، فارسی، کلمه، نقد، زبان، تلفظ، همزه‌های الف‌های ممدود عربی، زبان فارسی، مهموز

خلاصه ماشینی: "اما اگر مقصود نوآوری در فرهنگ‌نویسی می‌بود،باید در آغاز بخش همزه می‌آمد و در ذیل این بخش مقولات راجع به نوشتن‌ همزه در کلمات فارسی و عربی ذکر می‌شد که کم و بیش مانند مقولات زیر می‌بود: نقیصه‌ی فرهنگ بزرگ سخن در حرف همزه می‌دانیم که در زبان(فارسی)هیچ کلمه‌یی با حرف صدادار(یا به قول این آقایان«واکه»)شروع نمی‌شود و همزه یکی از حروف‌ بی‌صدا(یا به قول این آقایان«همخوان»)زبان فارسی و عربی‌ست‌ که اگر با فتحه یا ضمه و یا کسره(یعنی حروف صدادار کوتاه)در آغاز کلمه بیاید،بصورت الف مفتوح یا مضموم و یا مکسور نوشته‌ می‌شود،مانند اسب و اردک و اسم. اما اگر همزه مفتوح باشد و حروف ما قبل آن مضموم،همزه‌ به صورت واو همزه نوشته می‌شود،مانند«مؤثر»و اگر قبل آن‌ مکسور باشد،همزه به صورت یاء مهموز نوشته می‌شود،مانند «تخطئه»[باید توجه داشت که در میان حرکت‌ها(یعنی حروف‌ صدادار کوتاه در زبان و خط عربی)،حرکت فتحه از همه ضعیف‌تر است‌]و در مورد اخیر در زبان فارسی گاهی می‌توان به جای تلفظ همزه از«ی»استفاده کرد و آن را هم تلفظ کرد و هم نوشت،مانند: «تعبیه،تجزیه،تهنیت،ریاست،ریا،ریه». مانند باد،ما،دانا،پهنا،خوشا،وامصیبتا،بزرگا،مردا،گفتا، صائبا،سراپا،پروردگارا[که این‌ها در فرهنگ بزرگ سخن ذیل همزه‌ آمده است!!!] در زبان عربی هم این الف هم در میان کلمه می‌آید،چه بعد از آن همزه باشد مانند حمراء و چه نباشد مانند قاعد و قاعده،و به صورت الف نوشته می‌شود[فقط در کلمه‌ی«الله»این حرف الف‌ کرسی«ی»می‌پذیرد،یعنی به این صورت است:«»ا ل ل ی ه»و اغلب مردم و مخصوصا خطاطان تصور می‌کنند قبل از حرف هاء آخر این کلمه یک حرف«ل»دیگر هم هست!!رجوع کنید به فقره‌ی‌ بعدی که الف مقصور است‌]."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.