Skip to main content
فهرست مقالات

مرثیه ای در مرگ دو موزی

نویسنده:

(6 صفحه - از 78 تا 83)

کلید واژه های ماشینی : موسیقی، آواز، ایزد، معبد، باد، هنر، مرثیه‌ای در مرگ، گله‌ها، اقوام، بربط

خلاصه ماشینی:

"(به تصویر صفحه مراجعه شود) مرثیه‌ای در مرگ دوموزی‌ -ایزد نگهبان گله‌ها سهیل نفیسی در کوهساران نی‌لبکی بود که باد می‌نواختش آوازی بود که باد می‌خواندش (مرثیه‌ای در مرگ دوموزی-ایزد نگاهبان گله‌ها) در هزاره سوم قبل از میلاد،دشت‌های‌ حاصلخیز بین النهرین،مکان پیدایش تمدن‌هایی بود که‌ با فرهنگ و هنری بی‌همتا،مدنیتی سربلند و استوار را در این منطقه پدید آورده بودند. این ساز نه تنها برای‌ سرودهای روحانی،نیایش و سوگواری،که در (به تصویر صفحه مراجعه شود) موسیقی نظامی نیز در کنار سایر ادوات موسیقی به چشم‌ می‌خورد،زنگوله یا«سیستروم»از قابل توجه‌ترین‌ سازها در طبقه‌بندی آلات اتوفونیک(سازهای کوبه‌ای) می‌باشد. «تب‌و لرز هذیانی موذی مرکب مرگ ناله و مویه و زهر تلخ باد برفراز بام‌های بلند جغد شوم آواز شبانه‌اش را تکرار می‌کند: پسران دلبند فرزندان زمین» (سرودی برای دفع بیماری ناشی از تسخیر دیو بادهای مرگ) تاریخ تمدن‌های اولیه،با حکمرانی اقوام و سلاطین ماد و پارس،تا 331 قبل از میلاد ادامه یافت و با حمله‌ی اسکندر مقدونی سرگذشت موسیقی و سایر هنرها،که آن زمان در کمال خود جای گرفته بودند،به‌ پایان رسید. بدین ترتیب نخستین شیوه‌های‌ نگارشی که تاکنون شناخته شده،براساس خطوط الفبایی بوده‌اند و چنین به‌نظر می‌رسد که در بین النهرین،کاتبان موسیقی،که غالبا کاهنان معابد بوده‌اند،صدای سیلابیک را به صورت آکروفون‌ (صدای حرف اول کلماتی که معرف خود می‌باشند)و تعداد مشخصی از علایم حرفی را با محدوده‌ی ساز مورد نظر تطبیق داده‌اند."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.