Skip to main content
فهرست مقالات

درگذشتگان: به یاد فریدون فروغی/ سید علی رضا میر علی نقی: اسمش را نمی گویم ممنوع است

نویسنده:

(3 صفحه - از 78 تا 80)

خلاصه ماشینی:

"* (به تصویر صفحه مراجعه شود) به درستی نمی‌دانم آیا دوباره‌خوانی این مطلب‌ به زحمتش می‌ارزد یا نه،ولی تا جایی که به احوالات‌ درونی این نگارنده/ناظر بی‌طرف مربوط می‌شود،با گذشت یک سال بعد از مرگ فریدون فروغی به نقطه‌ای‌ از حیرت و به حدی از بلا تکلیفی رسیده‌ام که فقط می‌خواهم آن را بیرون بریزم بدون هیچ انتظاری از جایی‌ و یا از کسی. البته برای صحنه‌های کنسرت و نوار کاست!در حالی که بیست سال انزوا و درد کشیدن،از فروغی شخصیتی جدید ساخته بود که می‌توانست دورهء تازه‌ای را در خواندنش آغاز کند و تا زمانی که نشان از تلخی و سیاهی در زندگی ما باشد،صدای او بی‌شنونده‌ نخواهد ماند. پس علت چه بود؟چرا فریدون فروغی محکوم‌ شده بود مصداق عینی ترانه‌ای باشد که بیست و هشت‌ سال پیش،شهرت و محبوبیت را برای او به ارمغان‌ آورد: توی این پنجره‌ها،دل می‌گیره‌ غم و غصهء دل،تو می‌دونی‌ وقتی از بخت خودم حرف می‌زنم‌ چشام اشک بارون میشه،تو می‌دونی‌ عمر به غم تو دلام زندونیه‌ دل من زندون داره،تو می‌دونی..."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.