Skip to main content
فهرست مقالات

بیت پایانی؛ خوش فرجامی شعر

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : شعر، شاعر، خوش فرجامی شعر، حافظ، تخلص، غزل، بیت پایانی، سروده‌های، رباعی، مصراع

خلاصه ماشینی: "هر چند این سخن ممکن است نوعی توصیف تلقی شود اما شاعر به معنای دقیق و عمیق کلمه،به جدیت و شکوهمندی همان انفجاری که شعر را آغاز می‌کند،در پایان شعر، درنگ و تأمل دارد و می‌کوشد تا آخرین پنجره را برای هم نفسی،همسویی و ایجاد"لبخند مشترک‌"،یا"غم مشترک‌"یا"باو مشترک‌"به روی مخاطب بگشاید تا نوعی یگانگی‌ میان او و خواننده یا شنونده اتفاق بیفتد. حتی در این غزل، تکرار قافیه در مطلع و مقطع،نوعی یگانگی در جریان ذهن و ضمیر شاعر را نشان می‌دهد: صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم؟ تا به کی در غم تو نالهء شبگیر کنم؟ نیست امید صلاحی ز فساد حافظ چون که تقدیر چنین است چه تدبیر کنم؟4 @چشم‌انداز دوم گاه کشف واژگونه است!یعنی نخست پایان را می‌یابد و آن‌گاه آغاز می‌کند!این حادثهء شیرین و شگفت در رباعی-و تا حدودی‌ دوبیتی-بیشتر اتفاق می‌افتد. این نکته همین جا گفتنی است که هر گاه شاعر شعر آشنا، سروده‌ای گفته است که با سروده‌های شاخص و بارز"هموزن‌"یا "همفضا"بوده است تأثیرپذیری شدیدتر و طبیعی‌تر رخ داده است؛ مثلا اگر در وزن مثنوی معنوی و در همان فضا سروده است مضامین‌ یا ابیات و مصاریعی از مثنوی در جریان سرودن به قلمرو شعرش راه‌ یافته است و سرودهء خود را گاه با مولانا آغاز کرده یا پایان بخشیده‌ است. (به تصویر صفحه مراجعه شود) (به تصویر صفحه مراجعه شود) بیت پایانی؛ خوش فرجامی شعر @گاه کشف شاعر واژگونه است!یعنی‌ نخست پایان را می‌یابد و آن گاه آغاز می‌کند!این حادثهء شیرین و شگفت در رباعی-و تا حدودی‌ دو بیتی-بیشتر اتفاق می‌افتد."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.