Skip to main content
فهرست مقالات

به لحاظ اقتصادی چیزی به نام سینما نداریم (بحران سینما)

مصاحبه شونده:

(4 صفحه - از 22 تا 25)

خلاصه ماشینی:

"اما حالا این نکته مطرح می‌شود که‌ تا چه میزان می‌توانیم به مخاطبان فیلم‌هایمان اضافه کنیم و چه سازو کارهایی باید در فیلم‌هایمان باشد که تعداد مخاطبان‌ به گونه‌ای افزایش پیدا کند که نه در همه موارد،بلکه در بخش‌ عمده‌ای موارد،از طریق جذب مخاطب،سینما بتواند بازگشت‌ سرمایه داشته باشد؟و براساس آن بتواند دخل و خرج کند؟ اینجا سوال بعدی مطرح می‌شود که اگر بنا باشد براساس‌ معادله‌ای جبری،به این نکته برسیم که سینمای ما بتواند مخاطبان زیادی جذب کند،باید چه کاری انجام دهیم؟اولین‌ مساله این است که سینما دامنه سوژه‌های خود را وسیع کند و هب عرصه‌هایی وارد شود که بتواند بخش عمده‌ای از نیازهای‌ مصرف‌کنندگان را تأمین کند. اما آیا در فرهنگ موجود جامعه ما این امکان وجود دارد که به طرف فرمول جهانی شدن حرکت‌ کنیم؟ آمریکا جامعه‌ای براساس مجموعه‌ای از مهاجرین‌ کشورهای مختلف است،سکنان این سرزمین در طول تاریخ‌ کوتاه خود فرآینده را طی کرده‌اند و به جایگاه فعلی رسیده‌اند و در حال حاضر داعیه رهبری و اداره جهان را دارند. تهیه‌کنندگانی در سینمای ایران هستند که‌ امکانات مالی گسترده‌ای دارند اما همچنان برای کسب‌ کمک‌های دولتی تلاش می‌کنند،این مسأله را چگونه‌ توضیح می‌دهید؟ در وضعیت فعلی اقتصادی که امنیت وجود ندارد،فیلمسازان‌ تا آنجا که ممکن است سعی می‌کنند هزینه فیلم‌های خود را از طریق دولت تأمین کنند. برای خروج از بن‌بست فعلی سینما چه باید کرد؟ اصلا عمل به نسخه سینمای آمریکا در ایران را توصیه‌ نمی‌کنم،باور هم ندارم،و به نظرم با پذیرش فرهنگ آمریکایی‌ دچار خسارت‌هایی خواهیم شد که ابعاد آن فقط در آینده‌ مشخص می‌شود."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.