Skip to main content
فهرست مقالات

مقالات: جایگاه نقالی در نمایشهای سنتی ایران

نویسنده: ؛ ؛

کلیدواژه ها : نقّالي ،نمايش ،ايران

کلید واژه های ماشینی : نقال ،نقالی ،قصه ،نمایش ،داستان ،نمایش سنتی ایران ،جایگاه نقالی در نمایش سنتی ،ایران ،شاهنامه ،حمله حیدری ،نقل ،سخنور ،طومار ،سخنوری ،شعر ،روایت ،هنر ،افسانه ،پرده ،قصه‌خوانی و طومار نقالی ،قصه‌خوانی ،تماشاگر ،نقل داستان شاهنامه ،تاریخ ،پرده‌خوان ،محمدجعفر محجوب ،سخن ،نقالی در هنر نمایشی ،کتاب ،مقاله

چکیدهنقالی یکی از جلوه‌های مهم و اصیل در نمایشهای سنتی ایران است، که بر پایه سنت قصه‌خوانی، روایتگری، همراه با اصول و فنون و برخوردار از یک نوع آگاهی دقیق و تسلط بر قواعد و آموخته‌ها در جهت بهترین ارتباط با مخاطب است. نقالی از دیدگاه متخصصان تاریخ نمایش جهان یکی از سه عامل (آیین، تقلید، نقل) عمده و پیدایش خاستگاه تئاتر است.نقالان افرادی بودند که به نقل یک قصه و روایت یک واقعه به شعر و نثر در برابر جمع به منظور سرگرم کردن و برانگیختن هیجانات و عواطف آنها به وسیله حالات، بیان مناسب و حرکات نمایشی که بیننده هر لحظه او را به جای قهرمان داستان ببیند، می‌پرداختند. آنها سعی می‌کردند به تنهایی بتوانند نقش همه شخصیتهایی را که نقل می‌کنند، بازی کنند.نقالی در هنرهای نمایشی ایران بر پایة درون‌مایه و شکل اجرا به سه‌گونه نقل داستانهای شاهنامه، نقل قصه‌ها و افسانه‌های تاریخی و نقل وقایع دینی تقسیم می‌شود.تاریخ نقالی در ایران به قبل از اسلام می‌رسد. نقالان (گوسانها) افرادی بودند که با ساز، داستانهای حماسی و تاریخی را نقل می‌کردند. این سنت در ایران نیز رواج یافته و به مناقب‌خوانی، فضایل‌خوانی، سخنوری، روضه‌خوانی و پرده‌خوانی تبدیل شده است که این مقاله به بررسی آنها می‌پردازد.

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.