فن و معنا (درباره ی آموزش عکاسی در دانشگاه های ایران) مقاله

خلاصه ماشینی:

"در جای جای این نوشتار با طرح تقابل مفهوم کارکرد عکاسی در دانشگاه(به‌ویژه در مقاطع آغازین)و جریان روزمره‌ی رایج خارج از آن حوزه،بدون قصد نفی و انکار پنداشت عکاسی نزد عموم،سعی خواهد شد با زدودن غبار حاصل از تکرار کلیشه‌وار موارد آموزش و با برجسته‌نمایی معانی پدیدار شده توسط فرآیند عکاسی(به‌ویژه عکاسی سیاه و سفید)،بتوان بستر مناسب را برای طرح راه‌کارهای مشخص و کارآمد در قالب آموزش نظام‌مند تدارک دید تا دانشجو بتواند پس از گذران واحدهای درسی،با استناد و اتکای منطقی به مفاهیم پدید آمده،ما حصل تجربه‌ی خویش از این دوران را به نحو مؤثری در جریان‌های‌ فرهنگی جامعه شرکت دهد. از یک‌سو،فنون طبقه‌بندی‌شده‌ی (به تصویر صفحه مراجعه شود) مارکو کاوز/1997 (به تصویر صفحه مراجعه شود) مارکو کاوز/1997 عکاسی بر اساس تعاریف از پیش موجود به سان کلیشه‌های‌ سنتی(که با مقتضیات امروزی و پیشرفت‌های ابزاری‌ همخوانی ندارد،اما به سادگی نیز نمی‌توان ساختار آن را که‌ همانا پایه‌ی نظام آموزش عکاسی در دانشگاه است بر هم زد) در طی سال‌ها شکل گرفته و تقریبا ثابت مانده و از سوی دیگر، آن‌چه در شرح درس تجزیه‌وتحلیل و نقد عکس درج شده، بسیار کلی است‌4و به هیچ روی با مقتضیات گسترده‌ی امروزی‌ تناسب ندارد. با این تفاوت که‌ دانشجوی عکاسی در چهارچوب نظام آموزش مقید به گذران‌ واحدهایی است که او را مستقیم و یا غیر مستقیم با مورد(به تصویر صفحه مراجعه شود) مارکو کاوز/1997 طرح شده درگیر می‌کند،اما برای دیگران چنین الزامی وجود ندارد. با وجود این،از آن‌جایی که معنادهی در هرسطحی از عکاسی به دانش هردو حوزه‌ی فنی-نظری نیاز مبرم دارد،نگارنده بر این باور است که با رجوع به شکل‌گیری فنون پایه و مصداق آن‌ها نزد دانشجو هم‌زمان با شروع دوره‌ی آموزش،نه تنها نیازی به‌ چالش‌گریزی از موارد یادشده نیست که به نحو مؤثر می‌توان از آن‌ها در جهت کارآمدی ساختار آموزش بهره جست."