Skip to main content
فهرست مقالات

نخبگان آینده ساز و پخمگان آینده دار بخش سوم (درنگی در مصائب دانشگاه و دانشگاهیان)

نویسنده:

(3 صفحه - از 66 تا 68)

کلید واژه های ماشینی : آموزش عالی ،دانشگاه ،دانشجویان ،اساتید ،مصائب دانشگاه و دانشگاهیان ،نخبگان آینده‌ساز ،علمی ،وزارت ،نیرو ،مراکز تحقیقاتی وزارت جهاد کشاورزی ،آینده‌دار بخش ،درنگی در مصائب دانشگاه ،بخش آموزش عالی ،مراکز آموزش عالی در ایران ،دانشگاه شهید عباسپور وزارت نیرو ،رؤسای دانشگاه‌ها ،بحران مدرک ،نهادهای دولتی ،نظام آموزش عالی در کشور ،کشاورزی وزارت جهاد کشاورزی ،ایران ،مدرک تحصیلی ،دانشگاه هاوایی ،نیروهای متخصص ،وزارت نفت ،ذکر ،آموزش عالی کشور ،اساتید فعلی نهادهای دولتی ،نیروی متخصص و مدرک ،رؤسای دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش

خلاصه ماشینی:

"-بر این نکته که نیروی انسانی محور توسعه در هر کشور است،متفق القولند؛اما به راستی اگر این نیرو،ضعیف و ناکارآمد باشد،باز هم محور توسعه خواهد بود یا محور شرارت!؟هم‌اکنون به‌ مدد گسترش کمی بخش آموزش عالی،نیروی‌ متخصص و مدرک به‌دست در اکثر رشته‌های‌ دانشگاهی به صورت جزئی و کلی!موجود است‌ و برخلاف دهه‌های گذشته در اکثر رشته‌ها امکان‌ تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی(کارشناسی‌ ارشد و دکتری)وجود دارد،با این حال چرا به‌ طور محسوس،مردم توسعهء اقتصادی را سر سفرهء خود نمی‌بینند؟!آیا این نیروها کارآمدی مطلوب را ندارند و یا از ایشان به درستی استفاده نمی‌شود؟ رانت علمی،بلای جان نخبگان در این مورد بد نیست به یک مصداق بارز اشاره‌ کنیم. کارمندان قبلی و اساتید فعلی نهادهای دولتی بنابر قوانین خودنوشته،بدون‌ اینکه در کنکورهای کمرشکن مقاطع بالای تحصیلی با جوانان خوش‌فکر و مستعد به رقابت بپردازند،به راحتی در بهترین دانشگاه‌های داخلی و خارجی به‌ تحصیل پرداخته و به ریش در نیامدهء ایشان می‌خندند!مثلا خود بنده پیرمردان‌ بالای پنجاه سال و سپید گیسو!را دیده‌ام که با جوانان بیست و چند ساله سر یک کلاس نشسته‌اند تا مگر به مدد مدرک دکتری حقوق بازنشستگی خود را ارتقاء دهند و اصلا هم دغدغه این را ندارند که ممکن است جای یک جوان‌ بااستعداد را اشغال کرده باشند. خوب!پس از این مقدمه نسبتا طولانی می‌خواهم وارد بحث اصلی بشوم!اما انگار باز هم به جاده خاکی زیاده‌گویی زده‌ام ناخودآگاهانه!درهرحال ذکر این مصائب و مسائل در راستای سیاه‌نمایی و القای ناامیدی به بدنهء تلاش‌گر آموزش عالی کشور نیست بل واگویه زخم‌هایی است که معالجت ایشان در درجهء اول به دست خود ما دانشجویان و اساتید خواهد بود و مطمئن باشید اتفاق مثبتی نخواهد افتاد اگر هرکس راه خود را برود و بگوید: «بنشینم و صبر پیش گیرم‌ دنباله کار خویش گیرم»4 (1)علی طایفی،سایت جامعه‌شناسی ایران."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.