Skip to main content
فهرست مقالات

جهان و انسان از منظر سهراب سپهری

نویسنده:

(4 صفحه - از 56 تا 59)

خلاصه ماشینی:

"عبدالعلی دستغیب، به عنوان متفکر و منتقد باتجربه معاصر که جریان‌های گوناگون فکری در عرصه اندیشه و اجتماع و سیاست و شعر و ادب راازنزدیک دنبال کرده، بار دیگر به سراغ سهراب سپهری و شعرش رفته و پویه این شاعر را از زاویه تعلق خاطر وی به «فلسفه‌های اشراقی هند و ذن بودیسم» و دوری و نزدیکی وی را با تعابیر عارفان شاعر در ادبیات فارسی بررسی کرده است . خود او هم به این نکته اشارت دارد: غبار عادت پیوسته در مسیر تماشاست همیشه با نفس تازه راه باید رفت و فوت باید کرد، که پاک پاک شود صورت طلایی مرگ برای بته نورس مرگ آب را معنی کردم از این تصاویر و تعابیر این نتیجه به دست می‌آید که شاعر بین دوحوزه انتزاع و واقعی و مشخص، بین سپهره ریاضی، ارگانیک، بین زمین رمزی و واقعی در حرکت است . «دراین اشعار سخن از تاریکی، خاموشی، هوای پژمرده، گمشدگی، هراس است و سراینده با زبان نقاش و شاعر لحظه‌های زیست خود را با لحنی محزون روایت می‌کند، اگرچه مفهوم‌هایی که درشعرآمده، به تقریب، کلا از فلسفه‌های هند و ذن بودیسم گرفته شده‌است: تصویرم را کشیدم/چیزی گم شده‌ بود/روی خودم خم شدم/حفره‌ای درهستی من دهان گشود . نظریه دیگری نیز در این زمینه هست که با مفهوم غیردنیوی مطلق مطابقت دارد و می‌گوید: رهایی، حالتی نیست که تازه به دست آید، چه طبیعت ازلی خود «روان» است‌قدس سره خود نامشروط و ژرف [چون نادانی علت اسارت است با دخالت «خرد قدسی» از میان می‌رود و «روح» با «برهمن» یکی و یگانه می‌گردد ."

صفحه:
از 56 تا 59