Skip to main content
فهرست مقالات

آیات قرآن و شرط اسلام در ذبح کننده

(20 صفحه - از 139 تا 158)

کلید واژه های ماشینی : ذبح ،ذبایح اهل کتاب ،ذبایح ،ذبح کننده ،حرام ،ذبیحه ،طعام اهل کتاب ،اهل کتاب ،آیه قرآن ،حلال بودن ذبایح ،حبوبات ،لزوم مسلمان بودن ذبح کننده ،یاد نام خدا ،شرط اسلام در ذبح کننده ،نام خدا ،دلالت ،روایات ،حلال بودن ،آیه قرآن طعام اهل کتاب ،آیات قرآن و شرط اسلام ،ذبح کننده مسلمان ،ذبایح اهل کتاب حلال ،حلال بودن ذبیحه ،ذکر ،آیات سوره ،آیه قرآن یاد نام خدا ،قربانی ،شرط حلال بودن ذبیحه ،نام غیر خدا ،بحث حلال بودن ذبایح

خلاصه ماشینی:

"اکنون ما کاری نداریم که فلسفه تحریم این چیزها چیست و آیا حرامها در این چهار چیز منحصرند یا حرامهای دیگری هم در روایات ذکر شده اند بلکه نکته مورد نظر ما, شرایط ذبح است که آیه می گوید از آنچه نام غیر خدا بر آن برده شده است, نخورید; اما ذبح کننده مسلمان باشد یا کافر, بحثی نکرده همان گونه که درباره واجب بودن بردن نام خدا واجب نبودن آن هم بحثی نکرده است. ولی از مصادیق آن, حیوان ذبح شده بدون یاد نام خدا, یا حیوان ذبح شده به وسیله غیر مسلمان را نام نبرده است و اگر این نوع ذبیحه ها حرام بود لازم بود که ذکر شود, چون هم آیه قرآن در مقام بیان مصادیق بوده و هم ذبح به واسطه غیر مسلمان شیوع داشته است, چون زمان نزول آیات سوره مائده , اواخر عمر پیامبر اکرم(ص)بوده است و مسلم ذبحهای بدون یاد نام خدا, یا ذبحهای غیر مسلمانان, کمتر از ذبحهای مقابل بتها و تقسیم شده های به واسطه تیرهای قمار نبوده است. خلاصه: بنا برآنچه از این آیه برداشت می شود, ذبایح اهل کتاب حلال هستند, حال یا این مطلب را بالمطابقه و بالصراحة دلالت دارد , همان گونه که بیشتر اهل سنت و بعضی از مفسران شیعه گفته اند (با این بیان: طعام اگر چه عام است و شامل حبوبات و ذبایح و غذاهای مرطوب می شود, ولی به قرینه آیات قبل و بعد این سوره که سخن از گوشت است و به قرینه آیه (احل لکم صید البحر و طعامه حل لکم) که مراد از(طعامه) گوشتهای دریاست معلوم می شود که ذبایح آنان حلال هستند, آن وقت باید روایاتی که طعام را در این آیه به حبوبات تفسیر می کرد کنار گذاشت و علم آنرا به اهلش منحصر دانست."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.