Skip to main content
فهرست مقالات

مصلحت در فقه شیعه و پاسخ به شبهات روشنفکری

نویسنده:

(15 صفحه - از 29 تا 43)

کلید واژه های ماشینی : فقه، مصلحت، فقها، مصلحت در فقه شیعه، حکم، ولایت، امام، ولایت مطلقه فقیه، مصالح مرسله، مال

خلاصه ماشینی: "این ویژگی فقه شیعه, در نوشته ها و آرای فقهی امام خمینی(ره) نیز به خوبی دیده می شود; مصلحت, در هیچ کدام ازآثار ایشان, دلیل و مصدر استنباط در کنار دیگر مصادر شرعی نیامده, هرچند ایشان, به دلیل تأسیس حکومت اسلامی و تصدی اداره جامعه و روبه رو شدن با تزاحمات, مشکلات عینی و گره های اجرایی, مصلحت را بیش از دیگر فقها, به دلیل اقتضای طبیعت احکام شرعی, در جای گاه اجرا و امتثال, به کار برده است. آن چه امام راحل, بر آن پای می فشرد و به آن اهتمامی ویژه داشت, پیش داشتن مصلحت نگاه داری از نظام اسلامی و اصل دین, بر مصلحت اجرای احکام فرعی بود, اما این مهم را هرگز نباید از ویژگی های فکری و فقهی تنها این فقیه فرزانه دانست, زیرا موضع همه فقها, از آغاز تاریخ فقه تاکنون همین بوده و هست و هر فقیهی, به هنگام رخ داد تزاحم میان اهم و مهم, چنین حکم می کند. ) اگر امام چنین دستوری داده باشند, چه دلیلی بر دگرگون شدن اسلوب استنباط و رویه فقهی امام است؟ مگر این رخ داد, همان پیش کشیدن اهم بر مهم نیست که از دیرباز, در فقه و اصول, بیان می شده است؟ و آیا سوگیری دیگری از فقیه, در صورت تشخیص چنین موردی, می توان چشم داشت؟ محقق نائینی, در استدلال بر ثبوت نیابت فقها در عصر غیبت, می نویسد: (چون عدم رضای شارع مقدس, به اختلال نظام و ذهاب بیضه اسلام, بلکه مهم تر بودن وظایف مربوط به حفظ نظام ممالک اسلامی از تمام امور حسبیه, از اوضح قطعیات است, پس ثبوت نیابت فقها و نواب عام عصر غیبت, در اقامه وظایف مذکور, از قطعیات مذهب خواهد بود."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.