Skip to main content
فهرست مقالات

کنایه های قرآنی در فرهنگ ایرانی

نویسنده:

(3 صفحه - از 38 تا 40)

خلاصه ماشینی:

"لذا برآنیم تا در این مجمل، به بحث در زمینه کنایه‌های قرآنی در فرهنگ ایرانی بپردازیم: کنایه «کنایه» در لغت به معنای پوشیده سخن گفتن و در اصطلاح سخنی است که دارای دو معنی قریب و بعید بوده، و هر دو لازم و ملزوم یکدیگر باشند؛ آنگاه گوینده، جمله را چنان ترکیب کند و به کاربرد که ذهن شنونده از معنی نزدیک به معنی دور منتقل گردد. چگونگی حضور قرآن در کنایه‌ها را می‌توان به چند گونه تقسیم کرد: 1 - ذکر نام سوره: در این دسته از کنایات، نام یکی از سوره‌های قرآنی تشکیل کنایه می‌دهد. 4 - ترجمه بخشی از یک آیه قرآن: در این گونه از کنایات، عین کلمه قرآنی موجود نیست بلکه ترجمه کلمات قرآنی، شکل دهنده کنایه است، مانند: «شتر از سورخ سوزن بیرون آمدن» که کنایه از انجام نشدن یک کار به صورت قطعی است."

صفحه:
از 38 تا 40