Skip to main content
فهرست مقالات

ویژگیهای بیانی قرآن

نویسنده:

(20 صفحه - از 147 تا 166)

کلید واژه های ماشینی : قرآن، خداوند، پیامبر، باطن، بطن، القرآن، روایات، ظاهر، تفسیر، لفظ

خلاصه ماشینی:

"از این ویژگی در روایات بر «ذو وجوه» بودن یاد شده است؛ چنان که حضرت امیر (ع) آن هنگام که عبدالله بن عباس را برای گفت‌وگو و مناظره با سپاه خوارج به منظور هدایت آنان فرستاد، خطاب به او چنین فرمود: لاتخاصمهم بالقرآن، فان القرآن حمال ذووجوه، تقول و یقولون، ولکن خاصمهم بالسنة فانهم لن یجدوا عنها محیصا؛ 4با آنان با قرآن احتجاج نکن؛ زیرا وجوه مختلفی را بر می‌تابد، به طوری که تو می‌گویی و آنان [در پاسخ تو] می‌گویند. حال سوءال این است که مقصود از شاهد و مشهود چیست؟ و چگونه می‌تواند با سوگندهای پیش از خود و داستان اصحاب اخدود ارتباط داشته باشد؟ در تفسیر تبیان درباره مفهوم شاهد و مشهود چهار نظریه آمده است: 1. نکوهش برخی از مسلمانان گاهی مسلمانان در رفتارهای شخصی، رفتارهای اجتماعی و در ارتباط با اسلام یا پیامبر (ص) دچار لغزش شده و خداوند با نزول آیاتی آنان را مورد عتاب قرار داده است؛ اما همچنان به توصیف آنان بسنده کرده است. به عنوان مثال زمخشری در تفسیر آیه ان شانئک هو الابتر، در علت اینکه چرا قرآن به جای تصریح به نام عاص بن وائل از توصیف او با عنوان «دشنام‌دهنده تو» استفاده کرده، می‌گوید: این کار با فراگیری آیه سازگارتر است؛ یعنی خداوند می‌خواهد بفرماید هر کس که پیامبر (ص) را به «ابتر» دشنام دهد، مقطوع‌النسل خواهد بود؛43 بلکه به صورت عام‌تر براساس قاعده «و لایحیق المکر السیئ إلا بأهله»44 هر دشنامی به موءمن، بازگشتی معکوس برای دشنام‌دهنده دارد."

صفحه:
از 147 تا 166