Skip to main content
فهرست مقالات

تجربه های قلمی

نویسنده:

کلیدواژه ها : ادبیات ،قلم ،نقد و نقدپذیری ،نویسندگی ،تجربه‌ها و جاذبه‌های قلم ،خلاقیتادبی ،نگارش در حوزه

کلید واژه های ماشینی : قلم ،ادبی ،جاذبه ،رموز جاذبه‌های قلم ،تجربه ،نقد ،آموختن ،ذوق ،مخاطب ،تجربه‌های قلمی ،هنر ،نگارش ،آثار ،خواننده ،استاد ،کار ،زیبا ،فکر ،هجوم ،کتاب ،میان نویسنده و خواننده ،رشد ،سخن ،چهره ،زاویه دید ،برخورداری از صناعات ادبی ،اندیشه ،آثار قلمی نویسنده ،کار ادبی و اثر تألیفی ،به قلم

قلم در عصر حاضر، «سلاح» است و باید کاربرد آن را آموخت و از آن در مسیر دفاع از دین و ارزش‌ها و رد شبهات، سود جست. برای آموختن «مهارت قلمی»، باید هم آموزش دید، هم تمرین و تجربه کرد، هم رموز جاذبه‌های قلم را شناخت و آنها را به کار گرفت. رموز جاذبه، عبارت است از: برخورداری از صناعات ادبی، نو بودن زاویه دید، شخصیت نویسنده، ایجاز و خلاصه نویسی، مخاطب‌شناسی، ساده نویسی. از این راه‌ها است که پل ارتباطی میان نویسنده و خواننده ایجاد می‌شود. تن دادن به نقد نیز نقش مکمل برای آثار یک نویسنده دارد. خلاقیت در عرصه ادبیات و پرهیز از مصرف کننده بودن، یک ارزش است. در کنار بهره‌گیری از آثار بزرگان، باید مولد و خلاق هم بود و از نیروی فکر و ذوق و استعداد شخصی بهره گرفت. در عین حال، باید از سطحی نگری به تألیف و نگارش و «کارهای بازاری» پرهیز کرد. مهم آن است که قلم، در دست فاضلان دردآشنا و زمان‌شناس قرار گیرد.

خلاصه ماشینی:

"در کار قلمی نیز، خواندن متون قوی و نثرهای زیبا و شیوا و انس مداوم با کتب ادبی و آثار برجسته قلمی، به طور غیرمستقیم بر قلم خواننده اثر می‌گذارد و اگر مستعد و مشتاق و کوشا باشد، می‌تواند گام‌های بلندی در راه تقویت قلم خویش بردارد. 8 برای دست‌یابی به توان و تجربه در هر کاری از جمله نویسندگی، چه کاری مناسب‌تر از انس با قوی‌ترین نمونه‌ها و الهام‌بخش‌ترین سرمشق‌ها؟ البته این کار، کمی وقت‌گیر است و حوصله می‌طلبد، اما کدام تجربه و مهارت است که رایگان و بی‌رنج و بی‌سرمایه گذاری به دست آید؟ جایگاه تجربه و ممارست گاهی سخن از «کارگاه تجربه» یا «کار کارگاهی» به میان می‌آید. حتی اگر دیگران هم به نقد اثر نویسنده نپردازند، اگر خود وی باغبان خوبی برای کشته‌های خویش باشد، باید با دید نقادانه به آن بنگرد و با «داس نقد»، علف‌هرزه‌های «عیب» را از مزرعه آثارش بزداید؛ هرچند که «نقد خویش» از دشوارترین کارها است! مگر فرقی می‌کند که کسی لکه آلوده در لباس و چهره ما را نشانمان دهد، یا عیب و ایراد کار ادبی و اثر تألیفی ما را بگوید؟ یا ضعف اخلاقی ما را تذکر دهد؟ چرا از آن اولی، خرسند و ممنون می‌شویم و از این دو، ناراحت و آزرده؟ مگر نمی‌خواهیم سیمای ادبی آثارمان بی‌عیب باشد و چهره اخلاقمان از آلودگی‌ها پاک شود؟ در مقابل نقد، چه راهی داریم؟ جز پذیرش صمیمانه تذکرهای دیگران؟ روی خوش نشان دادن به نقد دیگران، سبب جریان یافتن قوت و اعتبار، در رگ‌های شعر و قصه و مقاله و پژوهش و تألیف ما می‌شود."

صفحه:
از 26 تا 36