Skip to main content
فهرست مقالات

مراحل اخلاق در قرآن

نویسنده:

(3 صفحه - از 3 تا 5)

خلاصه ماشینی:

"گاهی با دیدی ناقدانه به پالایش فرهنگ خودی از افکار وارداتی پرداخته‌ است مثل: «اعتماد به نفس یا توکل بر خدا:یکی از افکاری که از مغرب زمین به‌ حریم اندیشه ناب توحیدی مسلمانان و موحدان نفوذ کرده،این است که‌ اعتماد به نفس از فضایل است و باید دیگران را به آن ترغیب کرد،در حالی‌ که اسلام هرگز اعتماد به نفس را تایید نکرده است؛زیرا انسانی که مالک‌ هیچ شانی از شئون خود نیست: «لا یملک لنفسه نفعا و لا ضرا و لا موتا و لا حیاه و لا نشورا» (5)چگونه می‌تواند بر خود تکیه کند؟ آنچه از نظر اسلام فضلیت به شمار می‌رود و دین به آن بها می‌دهد اعتماد و توکل بر خداست،چنانکه حضرت امام جواد-علیه السلام-می‌فرماید: «الثقه بالله تعالی ثمن لکل غال و سلم الی کل عال»،(6)اعتماد به خدا بهای‌ هر کالای گرانبها و نردبان صعود به درجه بلندی است. (7)توضیحی بر سخنان استاد:از تعلیل استاد روشن می‌شود که«اعتماد به نفس»امری نسبی است نه نفسی-یعنی اگر در قبال عنایت‌ به فضل و فیض الهی کسی به علم و قدرت خویش بنازد،صفتی ناپسند و رذیلت محسوب می‌شود و اگر کسی با توکل بر خدا به خویش اعتماد کند نه به آفریدگان خدا و سایر مخلوقات،در این فرض اعتماد به نفس ممدوح‌ و پسندیده است و بدیهی است،محور سخنان روانشناسان نیز همین نوع‌ اخیر است،یعنی با عنایت به لطف الهی،و با توجه به این که در پیشگاه خالق‌ منان باید انانیت را نابود کنیم و بگوییم:«هیچم و هیچ،که در هیچ نظر بنمایی»[مصرعی از قصاید حضرت امام خمینی قدس سره‌]ولی در قبال زید و عمرو و بکر،یا در قبال قدرتهای بیگانه شرق و غرب،به قدرت خویش‌ اعتماد کنیم و به فکر خود کفایی شخصی و کشوری باشیم تا کل بر جامعه‌ و سر بار ملت و بیت المال نگردیم پس اکشالی ندارد با توجه به عنایت خدا به توانایی خدا داده خویش اعتماد کنیم و آیه شریفه«هذا من فضل ربی»را زمزمه کنیم."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.