Skip to main content
فهرست مقالات

قسمتی از تذکره خیر البیان در شرح احوال و آثار علما و شعرای عصر صفوی

نویسنده:

(38 صفحه - از 32 تا 69)

کلید واژه های ماشینی : تذکره، شاه، تذکره خیر البیان، ذکر، شعرا، اشعار، وله، رباعی، مولانا، شیراز

خلاصه ماشینی:

"به استحبار بهائیه الحزین فلا یخاف من ذل؟یوم ذلة الاقدام سری البرق من نجد فجدد تذکاری عهودا بحزوی و الغریب و ذی قار * جاء البشیر بشرا من بعد ما طال المدا ای قاصد جانان ترا صد جان و دل بادا فدا فی طریق مشهد رضویه علیه التحیة آتش به جانم افکند شوق لقای دلدار از دست رفت صبرم ای ناقه پای بردار ای ساربان خدا را از لطف متصل ساز انوار را به شبگیر، شبگیر را به انوار در کیش عشقبازان راحت روا نباشد ای دیده اشک می‌ریزد ای سینه باش افگار با زایران محرم شرطست اینکه باشد غسل زیارت ما از اشک چشم خونبار ما عاشقان مستیم، سر را ز پا ندانیم بر مست طعنه کی زد رندی که هست هشیار در فال ما نیاید راهی بجز ره عشق از بهر ما بهایی کرد استخاره بسیار و له دست از دلم ای طبیب بردار نگشود مرا ز یاریت کار گرد رخ من ز خاک آن کوست ناشسته مرا به خاک بسپار سجاده زهد من که آمد خالی از عیب و فارغ از عار پودش همگی ز تار چنگ است تارش همگی ز پود زنار خالی شده کوی دوست از دوست از بام و درش چه پرسی ایثار از غیر صدا جواب ناید هر چند کنی سؤال تکرار گر می‌پرسی کجاست دلدار آید ز صدا کجاست دلدار وله نقص کرمست آنکه قدرش در حوصله امید گنجد [وله‌] بهایی گرچه می‌آید ز کعبه همان دردی‌کش زنار بندست 19 وله عهد جوانی گذشت در غم بود و نبود نوبت پیری رسید صد غم دیگر فزود (*)تنها این بیت در مجموعه اشعار عربی بهاء الدین، فراهم آورده دکتر محمد تونجی، ص 102 آمده است."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.