Skip to main content
فهرست مقالات

جایگاه عدد سه در فرهنگ و آیین های باستانی ایرانیان

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (14 صفحه - از 149 تا 162)

کلیدواژه ها : عدد سه ،فرهنگ و آیین‌های باستان ،عددهای مقدس

کلید واژه های ماشینی : عدد سه ،آیین ،جایگاه عدد سه ،ایران ،فرهنگ ،آیین‌های باستانی ایرانیان ،فرهنگ و آیین‌های باستانی ،زرتشت ،آتش ،آب ،مذهب ،مردم ،زروان ،فرهنگ و آیین مردم ایران ،اعتقاد ،ایران باستان ،جشن ،نحس ،مهر ،اعتقاد مردم مقدس ،ماه ،کنایه ،هفت ،اندیشه ،مراسم ،مذاهب باستانی ایرانیان ،انسان ،آیین مردم ایران زمین تحقیق ،فرهنگ ایرانیان باستان جایگاه ،کار

کاربرد عددها در باورهای مردم، جایگاه خاصی دارد؛به گونه‌ای که بعضی از آن ها را، مقدس و برخی را شوم می‌پندارند.عدد سه یکی از عددهایی است که دراعتقاد مردم مقدس بوده و در آیین‌ها به آن توجه خاصی شده است؛اما اندیشه وران درباره اعتقادات مربوط به این عدد سخنی نگفته‌اند.در این مقاله که با عنوان«جایگاه عدد سه در فرهنگ و آیین‌های باستانی ایرانیان»تهیه گردیده است نگارنده درباره ارزش عدد سه در فرهنگ و آیین مردم ایران زمین تحقیق کرده و سعی کرده است که شواهد معتبر از منابع مهم فرهنگی ایرانیان را برای اثبات تقدس این عدد ذکر کند.

خلاصه ماشینی:

"عدد سیزده در فرهنگ ایرانی و برخی ملل دیگر نحص می‌باشد و تنفر آن‌ها نسبت به این عدد تا آن حد است که شماره منزل خود را به صورت(1+12)می‌نویسند، در حالی که این عدد در بعضی دوران‌ها به صورت مقدس و مبارک به کار رفته است، چنان که شاعری گفته است: امروز که روز سیزده از صفر است بسیار مبارک از برای بشر است هرگاه کسی گفت که نحس است این روز حرفی است دروغ و صحبتی بی‌اثر است (همان:265) درباره این عدد در منابع فرهنگ باستانی آمده است که: 1. بعضی از ایرانیان دوره اسلامی، با پنداری نادرست عدد سه را در گروه عددهای نحس به شمار آورده‌اند، ابو نصر فراهی عددهای نحس را چنین برمی‌شمارد: هفت روز نحس باشد در مهی زان حذر کن تا نیابی هیچ رنج سه و پنج و سیزده با شانزده بیست و یک با بیست و چهار و بیست و پنج (رضایی، 490:1368) در بیشتر موارد، این عدد، نزد ایرانیان، نشانه صلاح و کمال و جمع بوده است به همین دلیل در فارسی باستان اسم از نظر شمارش به صورت مفرد، مثنی و جمع به کار رفته است و جمع یعنی بر سه نفر دلالت کند. درباره گیاه هوم 2 و مناسک آن آمده است که: ایرانیان باستان هوم را در چهار نوبت می‌ساییدند که نمادی از آمدن زرتشت و سه پسر منجی اوست و آب تقدیس شده را در سه نوبت روی آن می‌ریختند که نمادی از سه مرحله ایجاد باران است، یعنی، تبخیر و تشکیل ابر و درهم فشردگی آن به صورت باران و در طول این مناسک سه بار بر هاون می‌کوبیدند که، نمادی برای حضور اندیشه و گفتار و کردار نیک بوده است(هینلز، 182:1375)."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.