Skip to main content
فهرست مقالات

بررسی قابلیت های اشتغال زایی بخش صنعت ایران

نویسنده: ؛

تابستان 1383 - شماره 19 علمی-پژوهشی (26 صفحه - از 143 تا 168)

کلید واژه های ماشینی : صنایع ،اشتغال ،صنعت ،اشتغال‌زایی بخش صنعت ایران ،اشتغال‌زایی ،بخش صنعت ،رشد تقاضا نیرو کار صنایع ،برآورد تابع تقاضا نیرو کار ،تابع تقاضا نیرو کار ،ماتریس ،تقاضا نیرو کار صنایع ،تقاضا نیرو انسانی صنایع کشور ،تقاضا نیرو کار ،ماتریس رشد تقاضا نیرو کار ،سرمایه ،تولید ،حسابداری ،شغل ،موجودی سرمایه ،اشتغال‌زایی بخش صنعت ایران صفوی ،صنایع نساجی ،رشد ،تقاضا نیرو کار صنایع کشور ،الگو تابع تقاضا نیرو کار ،تابع تقاضا نیرو کار صنایع ،ماتریس رشد تقاضا کار ،برآورد ،سطح تقاضا نیرو کار صنایع ،رشد تقاضا نیرو انسانی صنایع ،صنایع کشور تقاضا نیرو انسانی

بررسی قابلیت های اشتغال زایی بخش صنعت ایران صفوی بیژن* * دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب در این مقاله، به بررسی توان نفر – شغل ایجاد شده صنعت و پتانسیل اشتغال زایی غیرمستقیم هر یک از زیر بخش های صنعتی کشور مطابق طبقه بندی ISIC پرداخته می شود. به منظور تعیین توان اشتغال زایی و کاهش نرخ بیکاری، برآوردی از تقاضای کار در بخش ها صورت می پذیرد. این هدف، با استفاده از برآورد تابع تقاضای نیروی کار و ماتریس رشد تقاضای کار به روش خطی و لگاریتمی به کمک روش داده های ادغام شده در بخش های صنعتی کشور دنبال شده است. سپس، به بررسی رابطه بلندمدت اشتغال و موجودی سرمایه در بخش های صنعت از طریق آزمون هم انباشتگی ARDL و آزمون یوهانس می پردازیم. در نهایت، برای رتبه بندی پتانسیل اشتغال زایی و توان اشتغال زایی غیرمستقیم رشته فعالیت های صنعتی از نظام حسابداری داده – ستانده متعارف و نظام شبه ماتریسی حسابداری اجتماعی استفاده شده است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که زیر بخش صنایع پوشاک و چرم و سپس، زیر بخش نساجی به ترتیب، با 13 و 12 نفر – شغل، بیشترین ضریب اشتغال و بالاترین توان اشتغال زایی را داشته و بیشترین شغل را به ازای ارزش یک میلیون ریال تولید ناخالص خود ایجاد می کنند. ضرایب اشتغال مستقیم آنها نیز از سایر بخش ها بزرگتر است، لذا، صنایع نساجی، پوشاک و چرم بیشترین ظرفیت بالقوه ایجاد اشتغال را دارا بوده و فرآورده های نفتی نیز با 1.5 میلیون نفر – شغل کمترین نفر – شغل را در جامعه به وجود می آورد، بنابراین، کمترین توان بالقوه اشتغال زایی را دارد. با سرمایه گذاری و تدوین سیاست های تشویقی در جهت گسترش صنایعی از قبیل ساخت سایر فلزات و ساخت وسایل نقلیه موتوری و فرآورده های نفتی نمی توان انتظار به وجود آمدن مشاغل غیرمستقیم قابل توجهی درارتباط با این گروه صنایع که عمدتا صنایع بزرگ و دولتی هستند، داشت. صنایع نساجی، پوشاک، چرم، صنایع غذایی و صنایع تولید محصولات چوبی به خوبی می توانند با رشد و گسترش در خور، بحران بیکاری در کشور را متاثر ساخته و با ایجاد مشاغل مستقیم و غیرمستقیم، نیروی بیکار جامعه را جذب کنند. بنابراین، توسعه، تجهیز و گسترش آنها به منظور مبارزه با بیکاری توصیه می شود.

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.