Skip to main content
فهرست مقالات

یادداشت سردبیر

نویسنده:

(8 صفحه - از 5 تا 12)

خلاصه ماشینی:

"تاریخ نویسان کنونی در پژوهش تاریخی خود به عبرت‌آموزی کاری ندارند یا درست بگوییم عبرت‌آموزی در روش تاریخ نویسی امروزی جائی ندارد ولی باز مقصود این نیست که آثار مورخان متأخر و متجدد متضمن درس عبرت نیست و مایه تذکر نمی‌شود. همه این کتابها تذکره حکیمان و طبیبان است و اگر توجه کنیم که صاحبان کتب ملل و نحل در نقل آراء و اقوال فیلسوفان، متکلمان و پیشوایان دین قصد و نظر تاریخ‌نگاری نداشته‌اند، می‌توانیم بگوییم که ابن‌خلدون از اولین راهگشایان تاریخ ادب، فرهنگ، فلسفه و کلام است، و البته این تاریخها تاریخ دوری نیست. آنچه در اینجا می‌توانیم بگوئیم اینست که از زمان رنسانس صورتهایی از مدینه رؤیایی در نظر بشر جدید اروپایی ظاهر شد و این صورتها پایان راه و غایت تاریخ جهان انگاشته شد و با این تلقی بود که در قرن هیجدهم اندیشه پیشرفت پیدا شد و کوشیدند که بهشت زمینی و مدینه‌های خیالی را مقصد سیر علم و عقل و آخرین منزل تاریخ بشر قرار دهند. مثلا مسعودی از جمله مورخانی بود که می‌کوشید اخبار درست را نقل کند و ابن‌خلدون که او را مقتدای خود در تاریخ‌نویسی می‌دانست، بیشتر به این ویژگی تاریخ نویسی مسعودی نظر داشت و خود او ملاکها و موازینی برای تمیز اخبار درست از نادرست مقرر کرد(تاریخ دوره اسلامی و شاید به طور کلی پژوهش تاریخی مرهون و مدیون قواعد علوم حدیث و درایت و رجال می‌باشد)ولی علم تاریخ و اندیشه تاریخی با صرف پروای تمیز خبر درست از نادرست به وجود نیامد."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.