Skip to main content
فهرست مقالات

ویژگی های نثر مطبوعاتی

نویسنده:

(20 صفحه - از 45 تا 64)

کلید واژه های ماشینی : نثر مطبوعاتی ،اطلاعات ،فارسی ،بررسی ویژگی‌های نثر مطبوعاتی ،نثر مطبوعاتی دوره ،ادبی ،فعل ،کیهان ،ایران ،نثر فارسی ،یغما ،ارمغان ،روزنامه‌ها ،مصدر ،عربی ،زبان ،معنی ،پختگی نثر مطبوعاتی ،ادبیات ،زبان فارسی ،رواج مطبوعات ،سخن ،نثر مطبوعاتی دوره مذکور ،جمله ،زبان عربی ،نقش مطبوعات ،مطبوعات بیش‌تر از منظر ،صفت ،مهر ایران ،فعل مرکب

اگر چه نقش مطبوعات بیشتر از منظر اجتماعی، سیاسی و فرهنگی قابل بررسی است، این نکته را نمی‌توان نادیده گرفت که پیدایش و گسترش مطبوعات، تأثیرات فراوان در نثر فارسی داشته که گرایش به ساده‌نویسی، از مهم‌ترین آنها است. بررسی ویژگی‌های نثر مطبوعاتی-به عنوان یک نوع ادبی در تاریخ ادبیات معاصر ایران-نیازمند تحقیقات گسترده است.آنچه در این مقاله می‌خوانید، بررسی ویژگی‌های نثر مطبوعات بین سال‌های 1357-1332 هجری شمسی است.علت گزینش این دوره، یکی پختگی نثر مطبوعاتی این دوره و دیگر، رواج مطبوعات، به ویژه مجلات تخصصی ادبی، است.

خلاصه ماشینی:

"در مقاله حاضر با تکیه بر سه روزنامه مشهور اطلاعات، کیهان، مهر ایران و سه مجله تخصصی ادبی آن روزگار یعنی ارمغان، سخن و یغما، ویژگی‌های نثر مطبوعاتی این دوره بررسی شده است. نمونه‌هایی از اصطلاحات بیگانه که معادل مناسب فارسی برای آنها وجود داشته و در مطبوعات آن دوره به کار رفته، از این قرار است: سابوتاژ به معنی تخریب و ویرانگری(مهر ایران، ش 1406، ص 2)، پرستیژ، به معنی شخصیت(اطلاعات، ش 11112، ص 12)، اکیپ به معنی گروه(کیهان، ش 9995، ص 10)، پروتست به معنی اخطار(اطلاعات، ص 8999، ص 5)، پرتره در معنی شمایل(کیهان، 9998، ص 3)، پرویاگاند در معنی تبلیغ(مهر ایران، ش 1413، ص 1)، رل در معنی نقش(کیهان، ش 4733، ص 4)، دمونستراسیون در معنی تظاهرات (کیهان، 5860، ص 8)، و ده‌ها نمونه دیگر. در نثر مطبوعات این دوره، این شکل از فعل مرکب نیز رایج بوده است: -دیگر به گفتار ادیبان و دستورنویسان گوش چرا باید داد؟(سخن، دوره 8، ش 4، ص 318) -خوانندگان، خود مراجعه به آن کتب و جراید می‌توانند کرد. این نوع استفاده از حرف ربط«چه»که در فارسی امروز کمتر به چشم می‌خورد و بیشتر جنبه ادبی پیدا کرده، در نثر مطبوعاتی دوره مذکور رایج بوده است: -پرواز هواپیما عملی نبود؛چه تندبادی می‌وزید. نویسندگان معاصر، از جمله اهل مطبوعات دوره مورد بحث ما، نیز از این مصادر فراوان بهره جسته‌اند:کوچیدن، لولیدن، خشکیدن، جنگیدن، مزیدن(به معنی مزه کردن)و حتی فلسفیدن(یغما، دوره 6، ش 6، ص 256)و ده‌ها مصدر دیگر، نمونه‌های کاربرد این گونه مصادر در نثر مطبوعاتی است."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.