Skip to main content
فهرست مقالات

ساختمان حروف اضافه منفرد در زبانهای پهلوی ساسانی و فارسی میانه ترفانی

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم) (31 صفحه - از 66 تا 96)

کلید واژه های ماشینی : حروف اضافه ،فارسی ،اضافه ،پیشوند ،پیشوند فعلی ،پهلوی ساسانی و فارسی میانه ،OP ،زبانهای پهلوی ساسانی و فارسی ،ساختمان حروف اضافه منفرد ،فعلی ،فارسی میانه ترفانی ،حرف‌اضافه ،ضمیر ،واژه ،زبان ،AI ،حرف ربط ،قید ،عملکرد ،صورتهای ،معنی ،MOP ،کتیبه ،حروف اضافه در زبانهای پهلوی ،Persian ،Av ،ادات فعلی ،دوره میانه ،کاربرد ،حروف اضافه مؤخر

خلاصه ماشینی:

"(vasÏna-?)>wasÏn در این میان، سه حرف اضافه abaÎg ، be\eÎ/ba و roÎn ، که در فهرست حروف اضافه پارسی باستان و اوستایی موجود نیستند، از جمله سازه‌هایی هستند که با حفظ عملکرد به عنوان حرف اضافه در دوره میانه، ویژگی باستانی خود به عنوان قید را با قدرت بیشتری حفظ کرده‌اند: 1ـ1ـ1abaÎg در معنای کلی «با، همراه با، (دارای)» در برابر حرف اضافه hadaÎ در پارسی باستان (GAv. hadaÎ, YAv. hada) قرار می‌گیرد، که نه در متون پهلوی اثری از آن باقی مانده نه در فارسی میانه ترفانی. » اما می‌توان این پرسش را مطرح کرد که اساسا چرا باید ساختاری با یک جزء زاید به وجود بیاید؟ به نظر مکنزی (26) بهتر است بین حرف اضافه مؤخر واقعی مانند raÎy و حروف اضافه abaÎg ، abar ، padisÏ ، azisÏ ، awisÏ و شاید wasÏn ، که وی اصطلاح ``teleposition را بر آنها اطلاق می‌کند، تفاوت قائل شویم. مواردی در متن وجود دارند که paدر آنها در این کاربرد با abaÎ (ابا) )کbک( جابه‌جا شده است، مانند بازگشتن با = «به سوی»، معجزه‌کردن با = «به/ نسبت به (کسی)» یا متوجه‌کردن با = به سوی (کسی)»، در عین حال که این حرف اضافه در معنی اصلی خود («با، همراه با») نیز به کار رفته است. Humbach (1983), The Sasanian Inscription of Paikuli III: (1) Restored text and translation and (2) Commentary, Wiesbaden; (1989), ``Verbal Ideograms And The Imperfect In Middle Persian And Parthian'''''''' in Études Irano-Aryennes Offertes À Gilbert Lazard, Studia Iranica, Cahier 7, Paris, pp."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.