Skip to main content
فهرست مقالات

رباعیات خیام در «سفینه تبریز»

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : رباعی، خیام، سفینه تبریز، رباعیات خیام، عمر خیام، خلاصة الاشعار، رباعیات خیام در امالی امین‌الدین، کتابخانه، مجموعه آثار فارسی احمد غزالی، امالی

خلاصه ماشینی:

"این دستنویس که به شماره 14590 در کتابخانه مجلس نگهداری می‌شود، 372 برگ دارد و حاوی حدود 200 کتاب و رساله و مقدار زیادی از اشعار و اقوال شعرا و نویسندگان مختلف است که به همت یکی از فضلای تبریز به نام ابوالمجد محمد بن مسعود بن مظفر بن محمد بن عبدالمجید تبریزی عمدتا در سالهای 721 تا 723 هجری گردآوری و کتابت شده است. به‌درستی نمی‌دانیم که امین‌الدین حاج بله در مجالسش شعرها را به‌نام گویندگانشان می‌خوانده یا اینکه نام گویندگان اشعار را ابوالمجد تبریزی یافته و در امالی استادش نوشته است؟ به‌هر روی، در امالی امین‌الدین دو رباعی به نام خیام دیده می‌شود که رباعی نخستین آن در هیچ مأخذ دیگری به خیام نیامده و رباعی دوم آن با خلاصة الاشعار ابوالمجد تبریزی مشترک است: عمر خیام نه در پی هر عشوه دهی شاید رفت نه نیز به خود هیچ رهی شاید رفت صد ره بیش است پیش هر رهبر و نیست راهی که بدان ره به دهی شاید رفت و له: ای خواجه بدان کین فلک بیهده‌دو همچون من و تو دید بسی کهنه و نو آغاز و سرانجام جهان را چه‌کنی از عمر نصیب خویش بردار و برو در دنباله این دو رباعی، بلافاصله یک رباعی منسوب به خیام نیز بی هیچ عنوان مشخص کننده‌ای نقل شده است: آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی معذوری اگر در طلبش می‌کوشی حاشیه: 7) در نزهة المجالس بدون ذکر نام گوینده است (ص 604) و در مونس الاحرار فی دقایق الاشعار که توسط محمد بن بدر جاجرمی در سال 741 هجری تدوین شده، به‌نام خیام است (به‌اهتمام میرصالح طبیبی، 1352، ج 2، ص 1144)."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.