Skip to main content
فهرست مقالات

دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند

(2 صفحه - از 30 تا 31)

کلید واژه های ماشینی : قرآن ،دیو ،غزل ،گر ،دیوان ،گلستانش ،ادب ،معلم ،حافظ ،سلطان ،حکایتی ،مضمون ،شیراز ،میان غزل‌های سعدی ،شیخ مصلح‌الدین سعدی ،شنیدن ،جوابش ،علم ،شیخ سعدی ،روح ،مردم ،دیوان حافظ ،حافظ قرآنی ،سعدی بر سر زبان‌هاست ،دولت قرآن در دیوان ،خواندن قرآنش دل مردم ،شهر شیراز ،نوشته‌هایش از مضامین قرآنی ،سخن ،علوم قرآنی

خلاصه ماشینی:

"ارج و قرب سعدی،نزد بزرگان همعصرش تا بدان‌ حد بود که غالبا از وی مشورت می‌خواستند و نقل است‌ خواجه شمس الدین صاحب دیوان،طی نامه‌ای پنج‌ سؤال را که از یافتن جواب برای آنها عاجز بود،با شیخ در میان گذاشت و ازجمله پرسش‌هایش،یکی آن بود که‌ دیو بهتر است یا آدمی؟و سعدی در جواب وی نوشت: ای که پرسیدیم از حال بنی آدم و دیو من جوابیت بگویم که دل از کف ببرد دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند آدمیزاده نگه دار که مصحف ببرد سعدی،که باید وی را یکی از نوادر دوران به شمار آورد و از فضلای زمانه‌اش دانست،به مقتضای شرایط روزگاری که در آن می‌زیست،با انواع علوم رایج و به‌ خصوص علوم قرآنی آشنایی کامل داشت و به همین‌ لحاظ نیز نه‌تنها نزد اتابکان قدرتمدار محترم بود،که نزد عوام الناس نیز عزت شایسته‌ای داشت و نقل است در سال‌های پایانی عمرش،هنگامی که در بیرون از شهر شیراز معتکف گشت و به عبادت پرداخت،بزرگانی که‌ در حقش ارادت داشتند،هر روز به دیدارش می‌شتافتند و مردم برای او میوه و طعام می‌بردند و شیخ،به اندازهء کفاف از آن می‌خورد و ما بقی را در زنبیلی نهاده از پنجرهء حجره‌اش به بیرون می‌آویخت تا خارکنانی که در صحرا به کار اشتغال داشتند،از آن سد جوع کنند."

صفحه:
از 30 تا 31