Skip to main content
فهرست مقالات

امام دوازدهم علیه السلام در نظام آفرینش

نویسنده:

ISC (12 صفحه - از 59 تا 70)

کلید واژه های ماشینی : امام، انسان، طبیعت، خدا، هستی، واقعیت، قلمرو، خورشید، امام دوازدهم علیه‌السلام، خداوند

خلاصه ماشینی:

"ازاین‌رو، این حقیقت عام مبتنی بر دریافت وجدانی روشن می‌شود که:در نظام هستی ابتدا پدیده‌ای شکل می‌گیرد که تقید کمتری داشته باشد و تنها نهاد امکانی-و نه چیز دیگر-بنیاد واقعیت یافتنش را همراه با تملیک وجودی دیگری فراهم آورد. ولی اندک تدقیقی در بافت تکوین یافتن موجودات، نمود اصل گذشته را نشان می‌دهد، زیرا در فعل و انفعالهای وجودی آشکارا دریافت می‌شود که درخت، سبب ذاتی بذر است و همچنین حیوان، بنیاد نمود یافتن نطفه؛فاعلیت واقعی وجودی، میان نوع عالی به نوع دانی است اما در همین محدوده می‌بینیم نطفه در شکل گرفتن حیوان، و بذر در رشد یافتن درخت تأثیر می‌نهد. کوتاه سخن:تقدم و تأخر زمانی که در میان پدیده‌های طبیعی نمایان می‌شود، ناشی از سببیت اعدادی انواع اخس نسبت به اشرف است، اما سببیت ذاتی تملیک وجودی همواره از نوع عالی به دانی است، یعنی نظام وجود یافتن انواع و طبایع کلی چون ساخت ایجاد گشتن ابداعیات است. و بدیهی است که این چنین ضرورتی در لزوم امام در میان باشد، چرا که او عاملی است که پرتو روشنگر وجود از کانون او به طبیعت می‌تابد: «لو ان الامام رفع من الارض ساعة لماجت باهلها کما یموج البحر باهله 10 » و یا می‌بینیم: «تخلو الارض من حجة؟قال:لو خلت الارض طرفة عین من حجة لساخت باهلها 11 » همین خصیصه تملیکی امام در هستی است که حیات تنها یک انسان در طبیعت به ضرورت ثبوت امام می‌انجامد، چرا که پرتو هستی بایستی از کوه وجودی حجة الله بر آن انسان بتابد و از همین‌رو است که حجة الله آخرین کسی است که نشأه طبیعت را ترک می‌کند: لو لم یبق فی الارض الا اثنان لکان احدهما الحجة 12 »و«ان آخر من یموت الامام لئلا یحتج احد علی الله عز و جل انه ترکه بغیر حجة لله له 13 »."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.