Skip to main content
فهرست مقالات

قرآن در آیینه مثنوی

نویسنده:

(4 صفحه - از 28 تا 31)

کلید واژه های ماشینی : قرآن، مولانا، انبیا، قرآن در آیینه مثنوی، حدیث، نفس، ظاهر، القرآن، باطن، حکمت

خلاصه ماشینی:

"(37) در نلغزی و رسی‌ در منته از خدا میخواه‌ تا زین‌ نکته زان‌ رسن‌ قومی‌ درون‌ چه‌ شدند چون‌ تو را سودای‌ سربالا نبود (38) زانکه‌ از قرآن‌ بسی‌ گمره‌ شدند مر رسن‌ را نیست‌ جرمی‌ ای‌ عنود پذیرش‌ حق‌ و پیام‌ انبیا نیز بستگی‌ دارد به‌ خود انسان‌ و زمینه‌ای‌ که‌ هر کس‌ در وجود خویش‌ آن‌ را آماده‌ دریافت‌ و پذیرش‌ آن‌ نموده‌ است‌: روی‌ و آواز پیمبر معجزه‌ است‌ در دل‌ هر امتی‌ کز حق‌ مزه‌ است‌ جان‌ امت‌ در درون‌ سجده‌ کند (39) چون‌ پیمبر از برون‌ بانگی‌ زند چه‌ به‌ قول‌ عین‌ القضات‌، «بوجهل‌ و ابولهب‌» از آیت‌: «و ما ارسلناک‌ الا رحمة‌ للعالمین‌» چه‌ سود یافتند؟ آن‌ ندیده‌ای‌ که‌ آفتاب‌ راحت‌ همه‌ جان‌ باشد و رحمت‌ جمله‌ عالمیان‌ آمد؟ اما اگر بر گلخن‌ تابد، بویهای‌ کریه‌ از آن‌ برآید و پیدا شود، و اگر بر گلشن‌ تابد، بویهای‌ خوش‌ از آنجا برآید و این‌ خلل‌ نه‌ از آفتاب‌ آمد، بلکه‌ خلل‌ و تفاوت‌ از اصل‌ و جرم‌ آن‌ چیزها آمد. وقتی‌ انسان‌ با قرآن‌ محشور باشد در حقیقت‌ با انبیإ و اولیای‌ خداوند در آمیخته‌ است‌ و این‌ آمیختگی‌ حاصلش‌ چنین‌ نتیجه‌ای‌ دارد: دشمنان‌ شهوات‌ عرضه‌ می‌کنند (47) انبیا طاعات‌ عرضه‌ می‌کنند باز بی‌ شرمی‌ پناه‌ هر دغاست‌ (48) صدق‌ و گرمی‌ خود شعار انبیاست‌ اما اگر انسان‌ قرآن‌ بخواند ولی‌ پذیرای‌ آن‌ نباشد، در حقیقت‌ به‌ انبیا پشت‌ کرده‌ است‌ و به‌ همین‌ جهت‌ پیامبر فرمود: رب تال للقرآن‌ و القرآن‌ یلعنه‌."

صفحه:
از 28 تا 31