Skip to main content
فهرست مقالات

بررسی ماده (62) مکرر قانون مجازات اسلامی (محرومیتهای اجتماعی)

نویسنده:

(7 صفحه - از 63 تا 69)

کلید واژه های ماشینی : مجازات، محرومیت، قانون، قانون مجازات اسلامی، جرایم، محرومیتهای اجتماعی، قانونگذار، محکوم، قانون مجازات عمومی سابق، حقوق، ماده (، محکومیت، مجازاتهای تبعی، حکم، تبعی، محرومیتهای اجتماعی در قانون مجازات، محرومیتهای اجتماعی و مجازاتهای تبعی، عفو، جنحه‌ای، مجرم، محکومیتهای تبعی، اقامت، محرومیتهای اجتماعی و مجازاتهای تکمیلی، اصلاح، مجازاتهای تبعی و محرومیتهای اجتماعی، سابق، محکومیتهای تبعی و تکمیلی، حقوق اجتماعی، محرومیت از حقوق اجتماعی، مدت محرومیت از حقوق اجتماعی

خلاصه ماشینی: "قانونگذار سابق مستندا به‌ تبصره‌"5"ماده(19)ناظبر بر تقلیل‌ ایام محکومیتهای تبعی و تکمیلی و محرومیتهای اجتماعی،راهی را مفتوح نموده که این نوع محکومین‌ بتوانند راه بازگشت به جامعه و کسب حقوق اجتماعی خود را همواره‌ داشته باشند و مشوقی برای اصلاح‌ آنها ایجاد نموده بود بنابراین،ملاحظه می‌گردد که قاضی در جرایم عمدی مخیر بود،فرد جانی را به این گستردگی و به تناسب،به طور مطلق و یا مقید و محدود به زمان خاصی از حقوق اجتماعی محروم کند تا بلکه باعث تشفی خاطر جامعه که از بروز چنین جنایتی مکدر گردیده‌ بود،بشود و محکوم علیه را هم به سمت اصلاح،هدایت کند. اما در ماده(19)قانون‌ مجازات اسلامی برای اولین بار در تاریخ حقوقی و قانونگذاری‌ کشور،تأسیسی جدید به عمل آمد و واژه‌ای به نام تتمیم مجازات‌ ایجاد گردید که به نظر می‌رسید جایگزین همان مجازاتهای تکمیلی‌ محرومیتهای اجتماعی گردیده است و عمدتا ناظر بر محرومیت از اقامت در نقطه یا نقاط معین یا اجبار به اقامت در محل معین بود و در عمل،برای تعریف و شناسایی محرومیتهای اجتماعی باید به‌ قانون مجازاتهای تأمینی و تربیتی سال 1339 رجوع می‌شد که‌ این هم کافی نبود،بنابراین،این ماده جدید نه تنها پرکننده خلاء قانونی نبوده،بلکه محدود کننده اعمال اقامت اجباری و منع اقامت‌ در محل معین بود که این نوع محکومیت ماهیتا مجازات تبعی‌ نبود،بلکه مجازات تکمیلی محسوب می‌شد."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.