Skip to main content
فهرست مقالات

سیری در نهج البلاغه (32): خودزیانی یا خودفراموشی

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : انسان، خدا، فراموش، عبادت، زمین، شهود، مذهب، نهج‌البلاغه (، ناخود، غایت، اسلامی، یاد خدا مایه حیات، انحرافی، یاد خدا، واقعی، سیری در نهج‌البلاغه، سخن، هستی، سوره حشر آیه، خواه، حیات، یاد خدا دلها، عبادت انسان، سوره زمر آیه، علت، سوره اعراف آیه، غایات و اهداف انحرافی، مایه روشنائی دل، هدف و غایت انحرافی، علی ( ع )

خلاصه ماشینی: "آنگاه چنین توضیح داد،لا تراه‌ العیون بمشاهدة العیان ولکن تدرکه‌ القلوب بحقایق الایمان‌3 یعنی او هرگز با چشم دیده نمیشود ولی دلها با ایمانهای واقعی و شهودی او را درک میکنند *** نکته بسیار جالبی که از تعبیرات قرآن کریم‌ استفاده میشود اینست که انسان آنگاه خود را دارد و از دست نداده که خدا را داشته باشد آنگاه خود را به یاد دارد و فراموش نکرده که از خدا غافل نباشد (2) (2)در این بیت به جمله معروفی از محیی الدین عربی اشاره کرده که میگوید: «هرکس گمان کند با آنچه حکما گفته‌اند به معرفة النفس نائل شده است فقداستسمن ذاورم» (3)نهج البلاغه خطبه 177 و خدا را فراموش نکند خدا را فراموش کردن‌ ملازم است با خود فراموشی و لا تکونوا کالذین‌ نسو الله فانسیهم‌1 مولوی در دنبال قسمت اول اشعاری که نقل‌ کردیم می‌گوید: گر میان مشک تن را جا شود وقت مردن گند آن پیدا شود مشک را بر تن مزن،بر جان بمال‌ مشک چه بود؟نام پاک ذو الجلال حافظ میگوید: «حضوری»گر همی خواهی از او«غائب»مشو حافظ متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها از اینجا معلوم میشود که چرا یاد خدا مایه حیات‌ قلب است،مایه روشنائی دل است؛مایه آرامش‌ روح است،موجب صفا و رقت و خشوع و بهجت‌ ضمیر آدمی است،باعث بیداری و آگاهی و هوشیاری‌ انسان است."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.