Skip to main content
فهرست مقالات

ادبیات اخلاق گرای ایران و فرانسه، باوراندن یا مجاب کردن؟ روایت شناسی گفتمان استدلالی در متون اخلاقی

نویسنده:

علمی-پژوهشی/ISC (18 صفحه - از 69 تا 86)

نحوه انتقال پیام های اخلاقی در ادبیات ایران و فرانسه ، از پاره ای جهات با یکدیگر تشابه و از برخی جوانب نیز با هم تنافر دارند. تشابهات اصلی در فحوای پیام هاست و این که، در هر دو حوزه ادبی، استناد به گفتمان(discours argumentatif) استدلالی به منظور تثبیت هر چه بیشتر صحت پیام، اساس کار تلقی می شود. اما در کنار این نوع گفتمان، گفتمان دیگری نیز حضور دارد که با تکیه بر استبداد نویسنده عمل می کند؛ حضور این گفتمان(discours dictatorial) باعث می شود تا خواننده خود را، از همان بدو امر، تابع نویسنده احساس کند. از سوی دیگر، از دیدگاه روایت شناختی و نظام گزاره گزاری(énonciation) بین این دو فرهنگ ادبی تفاوت هایی از حیث گزاره ها، نحوه عملکرد گزاره گزارها و همچنین نوع مخاطب وجود دارد . در این مقاله تلاش شده است تا با اتکا بر این نکات، به بررسی دو نمونه (سعدی و لافونتن ) در ادبیات اخلاق گرای ا یران و فرانسه بپردازیم و روند گزاره گزاری و عملکرد انواع گفتمان را در این دو تبیین کنیم و ببینیم آیا راوی / نویسندگان در پی باوراندن پیام خودند یا در اندیشه مجاب کردن خواننده.

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.