Skip to main content
فهرست مقالات

وحی و تجربه دینی

نویسنده:

(30 صفحه - از 79 تا 108)

کلیدواژه ها : وحی ،تجربه دینی ،سرشت تجربه دینی ،وحی گزاره‌ای ،وحی تجربی ،ایمان دینی

کلید واژه های ماشینی : تجربه دینی ،دینی ،وحی و تجربه دینی ،فلسفه دین ،وحی به تجربه دینی ،وحی تجربی ،ایمان دینی ،دیدگاه بر ایمان دینی ،تجربه دینی بودن وحی ،حسی ،تجربه حسی ،سرشت تجربه دینی ،حسی بودن تجربه دینی ،قم ،دیدگاه تجربه دینی ،زبان وحی ،زبان دین ،باور دینی ،گزاره‌های دینی ،ادراک حسی ،سنخ گزاره ،تفاوتهای وحی و تجربه ،طرفداران وحی تجربی ،فلسفه‌های دینی ،علم و دین ،تعریف تجربه دینی ،دیدگاهی در باب ایمان ،گزاره‌ای در باب وحی ،مؤسسه فرهنگی ،تجربه‌گرایی وحی

«تجربه دینی» یکی از مباحث مهم فلسفه دین معاصر است که رویکردهای متعددی نسبت به آن وجود دارد. تحویل و فروکاستن وحی به تجربه دینی یکی از این رویکردهاست. بر اساس این دیدگاه، وحی نه از سنخ گزاره، بلکه مواجهه و تجربه‌ای دینی است که برای شخص پیامبر رخ می‌دهد. نوشتار حاضر که به نقد و بررسی این دیدگاه اختصاص یافته است، پس از اشاره‌ای اجمالی به تجربه دینی، تعریف و ماهیت آن، به توصیف و تحلیل وحی تجربی در سنت الهیات لیبرال مسیحی و همچنین در میان روشنفکران مسلمان پرداخته، سپس این دیدگاه را مورد نقد و بررسی قرار می‌دهد و در پایان، پس از ذکر تفاوتهای وحی و تجربه دینی، به تأثیر این دیدگاه بر ایمان دینی می‌پردازد.

خلاصه ماشینی:

"تعریف تجربه دینیتعریف تجربه دینی، به غایت دشوار است (ویلیام رو(2)، 1379، ص287) و تاکنون تعریف واحدی برای «تجربه دینی» که مورد اتفاق همگان باشد، ارائه نشده است (هرد، 1382، ص 63؛ دوپره، 1374، ص48؛ مایلز، 1380، ص 59)؛ به عنوان مثال، برخی تجربه دینی را تبادلات آگاهی ایجاد شده به وساطت مفاهیم دینی می‌دانند (هیک، 1382، ص187)؛ برخی هم از آن، به «مواجهه و رویارویی با امر قدسی» (هود، 1377، ص4) و بعضی دیگر به «آگاهی مستقیم از حضور خدا» تعبیر کرده‌اند (گاتینگ، 1379، ص 351). 2. رویکرد تجربی به وحیمفهوم «وحی» در ادیان ابراهیمی از اهمیت و جایگاه ارزشمندی برخوردار است و از امهات مباحث دینی به شمار می‌رود؛ به طوری که با حذف یا تفسیر و تبیین نادرست آن، ماهیت قدسی آن از بین می‌رود و محتوایش تهی می‌گردد؛ چرا که دین، مجموعه‌ای از تعلیمات فوق بشری است که از طریق وحی به شخص برگزیده‌ای (پیامبر) می‌رسد و انکار یا تأویل آن به صورت امر غیر الهی و تجربه شخصی پیامبر، دین را امری صرفا بشری جلوه می‌دهد و جنبه هدایتی و قدسیت آن را طرد می‌کند. چگونه ممکن است بر اساس احساسات و عواطف غیر معرفتی، مدعیات صدق و کذب بردار ناظر به واقع را که در الهیات و فلسفه دینی یافت می‌شود، به دست آورد؟ (پترسون و همکاران، 1377، ص42ـ43؛ عباسی، 1381 ب، ص292ـ293) اگر وحی به عنوان تجربه‌ای درونی، توصیف‌ناپذیر است و جنبه معرفت‌بخشی ندارد، چگونه می‌توان نظریه‌های معرفتی ناظر به واقع و صدق و کذب بردار از آن را استخراج کرد؟ اشکال سوم: طبق اصل معرفت شناختی معروف، هیچ تجربه «تفسیر»(1) نشده‌ای نداریم."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.