Skip to main content
فهرست مقالات

بررسی و نقد کتاب: دین و دولت در ایران: نقش علما در دوره قاجار

نویسنده:

خلاصه ماشینی:

"نویسنده کوشیده‌ به این سوال پاسخ دهد آیا این کشمکش از تعلیمات دینی سرچشمه گرفته و یا دلایل‌ دیگری دارد؟ برای پاسخ به سؤال مذکور،نویسنده به بررسی اصول عقاید تشیع در مورد قدرت و مرجعیت علما و مشروطیت دولت می‌پردازد و اینچنین زمینه استدلال خود را فراهم می‌کند. شواهد و مدارک ارائه شده در این بخش کتاب حکایت از آن دارند که فتحعلی شاه می‌کوشد تا روابط بسیار نزدیکی با علما برقرار کند،که این‌ توجه به تشیع را در تعمیر و عمارت بقاع متبرکه،دعوت از علما برای پذیرش مشاغل‌ سیاسی و اداری و دخالت دادن آنان در امور دولت می‌توان دید(ص 89). اقتدار حاجی محمد باقر در این منطقه کشور به حدی بود که شخص پادشاه که برای درهم‌ شکستن این قدرت به اصفهان لشکر کشی کرده بود تا پیش از مرک حاجی سید محمد باقر موفق به تمشیت امور در این شهر نشد(ص 184) روابط میان علما در اوایل دوران ناصر الدین شاه و صدرات امیر کبیر جنبه دیگری از روابط دولت و روحانیون است. امیر کبیر که شروع اصلاحاتی را در جامعه ایران ضروری‌ می‌دانست سنت‌های استواری که علما حامی آن بودند مانعی در راه اقدامات خود می‌دانست از اینرو چنین می‌نماید که کشمکش امیرکبیر با علما پیش از آنکه به جنبه‌ ضد دینی دولت مربوط باشد،متوجه اصلاحات وی و افزایش قدرت مرکزی حکومت‌ بود(ص 210) آقای الگار ادامه می‌دهد در این دوران برخی از علما از قدرت و نفوذ کمتری‌ برخوردار بودند."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.