دور الحوار في الفيلم مقالة

ملخص الجهاز:

وبناءً على ذلك، من الضروري، ضمن تناول هذا التقسيم البسيط، أن نتحدث أيضاً عن أهم أنواع اللغة المنطوقة، أي «المناجاة» (monologue) و«الحوار الثنائي (أو الجماعي)» (dialogue)، وأن نبحث في الدور والأهمية الوجودية لهذه الأنواع اللغوية في مجال الفيلم والسينما، وفي هذا السياق الضيق، سنشير إلى الارتباط بين اللغة والسينما. گذشته از این‌ها، دو طرف گفت‌وگو، گاه ممکن است در جریان شکل‌گیری گفت‌وگوی خود که جنبه‌ای به درستی زبان‌شناختی و آوایی دارد و به عنوان پدیده‌ای فیزیکی (صوتی) قابل ثبت و ضبط است، گاه از عناصر غیر زبانی یا عامل‌های فرازبانی - که در زنجیره گفتار حضور مستقیمی ندارند - سود می‌جویند و برای مثال با استفاده از ایما و اشاره، تغییر لحن بیان و آهنگ کلام و به کار بستن مکث‌ها و درنگ‌های ویژه‌ای، در القای مفاهیم ذهنی مورد نظر خود، در سینما، بسیار می‌توان سود جست. شاید به این دلیل عمده که در سینما، به مدد عامل‌های دیداری یا شنیداری غیر کلامی (همچون: نور، رنگ و موسیقی)، فضایی به وجود می‌آید که در مجموع به سود همان گفت‌وگوی دو نفره عمل می‌کند. روشن‌ترین دلیل برای پذیرش آگاهانه این هنجارگریزی دستوری، پذیرش گفت‌وگوهای مورد نظر در بافت و زمینه‌ای است که بخش عمده‌ای از آن «بافت» به کمک «فضاسازی»های خاص مربوط به صحنه فیلم (اعم از صحنه‌آرایی، نورپردازی، استفاده از مجموعه پدیده‌های اثرگذار شنیداری همچون: صداهای طبیعی صحنه و موسیقی و... تصور کنید که در همان موقعیت پیش گفته، اگر گفت‌وگوی به‌ نسبت طولانی و کامل‌تری - به قرار زیر - در جریان باشد، فضای گفت‌وگو، تا چه میزان ساختگی و باورناپذیر به نظر خواهد رسید: زن: فکر می‌کنی که ماشین آتش‌نشانی به زودی می‌آد؟ همسایه: به نظرم، دیگه باید ماشین آتش‌نشانی پیداش بشه!