Skip to main content
فهرست مقالات

تعامل عرفان و سیاست در اندیشه امام خمینی (س)

نویسنده:

ISC (16 صفحه - از 93 تا 108)

در این مقاله مطالب زیر بحث و بررسی می‌شود: 1ـ امام خمینی و جدایی از سنت فکری عارفان؛ 2ـ امام خمینی و نحوة ورود به ساحت سیاست. در این قسمت به گفتة امام خمینی، آدمی در پیمودن راه کمال با دو دسته از موانع زیر روبه‌رو می‌شود: موانع درونی و موانع بیرونی.

خلاصه ماشینی:

"3ـ اگر چه امام خمینی در امتداد مکتب عرفانی پیشینیان، بویژه محیی الدین ابن عربی، به تطهیر نفس و اشراق دل می‌پرداخت و نیز اغلب نوشته‌های عرفانی او، شرح و بسط اسرار و رموز کتب عرفانی گذشتگان بود،[1] با این همه، او به طور کامل در اختیار فکر عرفانی آنان نبوده است؛ او بر خلاف عارفان که دنیا و سیاست را مخل اشراقات نفسانی و مانع سیر و سلوک فردی می‌دانستند، تداوم سلوک خویش را در سلوک جمع می‌دانست؛ جمعی که در سایة حکومت ظالمانه، از رسیدن به غایت وجود خود بازمانده بود و می‌بایست با رفع چنین سایه‌‌ای قرین غایت خود گردد. هرچند ایشان در مدت اقامت خود در پاریس با دغدغه‌های فلسفی ـ سیاسی عصر مدرن، یعنی چگونگی حکومت کردن، مواجه و در بحث جمهوری اسلامی به آن نزدیک می‌شود، لکن پس از استقرار حکومت دینی در ایران و احتمال بروز مجدد استبداد و نیز واهمه‌های ایشان در دینی بودن یا ماندن جمهوریت، سلامت دغدغة مدرن خود را در ذیل دغدغة سنتی خود، یعنی ولایت فقیه، مستقر می‌سازد و در فرجام اندیشة سیاسی خود به عمل صالح و تهذیب نفس در کنترل دیکتاتوری باز می‌گردد. اما دربارة اینکه آیا ساختار جمهوری اسلامی الزاما نظامی دموکراتیک خواهد بود، و آیا جمهوریت، خود به روایتی دیگر به استبداد نخبگان برگزیده و انحصار قدرت توسط احزاب و جناحهای سیاسی درون نظام مبدل نخواهد شد، پاسخ امام خمینی منفی است."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.