Skip to main content
فهرست مقالات

گزارش های علمی سیر روشنفکری در ایران

سخنران:

ISC (8 صفحه - از 331 تا 338)

خلاصه ماشینی:

"این طیف آنچه را که گروه اول «درمان» می‌دانستند، یعنی غرب گرایی، را «درد» تلقی کرده و در اندیشه برون رفت از آن بودند؛ البته اینان با این که غرب را کنار گذاشتند، اما همچنان روشنفکر باقی ماندند یعنی وضع موجود را نمی‌پذیرفتند و انتقادهایی به مذهب وارد می‌کردند و در واقع نوع نگرش سنتی به دین را قبول نداشتند، برای مثال آل احمد در کتاب خسی در میقات نوع نگاهش به مباحث و مظاهر دینی مکه و مدینه طور دیگری است. تفاوت بین سه جریان شریعتی، شهید آوینی و سروش: شریعتی در بحث بازگشت به خویشتن، دین را مبنا قرار می‌دهد و این نقطه عزیمت است و برای مشکلات اجتماعی با نگاه به دین راه حل ارائه می‌کند، اما از ادبیات چپ نیز مفاهیمی چون عدالت و مبارزه را وام گرفته است. پس از سال‌ها در دوران مشروطه، بعد نرم‌افزاری غرب هم وارد ایران شد که مثبت بود و ایرانیان سفر کرده به غرب با مشاهده توسعه غرب و ناشی دانستن آن از تفکرات جدید، در مقام ترویج تفکرات مدرن چون آزادی، برابری و ترقی کردند، ولی توده‌های مردم که غرب را ندیده بودند و ذهنیت منفی از استعمار غرب داشتند، دید مثبت روشنفکران را نپذیرفته و یک شکاف بین روشنفکران و توده‌ها شکل گرفت و روشنفکران نتوانستند ارائه طریقی برای برون رفت از مشکلات عینی و عقب‌ماندگی پیدا بکنند، با ظهور آل احمد و بازگشت به خویشتن، این شکاف کمتر می‌شود و انقلاب اسلامی نتیجه مجموعه کار فکری روشنفکران و روحانیت می‌شود."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.