Skip to main content
فهرست مقالات

تربیت عقلانی در نهج البلاغه و دلالت های آموزشی آن

نویسنده:

ISC (24 صفحه - از 481 تا 504)

خلاصه ماشینی:

"براین اساس،قرآن نیز بین تفکر و آن‌چه که‌ خاصل تفکر است،فاصله نمس‌اندازد و این قاعده را آشکار می‌کند که اگر شما به جهان هستی با روح حقیقت طلبی و با قلبی سرشار از ایمان بنگرید،به آسانی به حقیقتی عطیم دست خواهید یافت و خود یان تنیجه موجب توسعه عقل می‌شود. تفکر در شریعت که برای هدایت بشر است و نیز عالم خلقت که جلوه آیات تکوینی پروردگار متعال است،آدمی را به خدا نزدیکتر می‌کند،اما تفکر در ذات خداوند به انسان توصیه نشده و حتی گاه نهی شده است:«او توانایی است که اگر وهم ما چونتیر پران شود تا خود را به سرحد قدرت او رساند واندیشه مبرا از وسوسه بکوشد تا سمند فکرت را به ژرفای غیب ملکوتش‌ براند و دل‌ها خود را در راه شناخت صفات او سرگشته و شیدا گرداند و باریک‌اندیشی خرد خواهد تا به صفات او نرسیده ذات وی را داند... با آن‌که مولای متقیان علی علیه السلام در خرد سرآمد است،در کلام و سیره، خود را از تجارب گذشته بی‌نیاز نمی‌بیند و دیگران رانیز به این تجربه‌آموزی دعوت می‌کند و خطاب به فرزندش امام حسن علیه السلام می‌فرماید:«فرزندم هرچند من به اندازه همه آنان که پیش از من بوده‌اند نزیسته‌ام،اما در کارهاشان نگریسته‌ام و در سرگذشت‌هاشان اندیشیده و در آن‌چه از آنان باقی مانده،رفته و دیده‌ام تا چون یکی از ایشان گردیده‌ام»(نهج البلاغه،نامه 31)و در جای‌ دیگر می‌فرماید:«پس بنگرید آن‌گاه که گروه‌ها را فراهم بودند همگان راه یک آرزو را می‌پیمودند، چگونه می‌آسودند،و دل‌ها راست بود و با هم سازوار و دست‌ها یکدیگر را مددکار."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.