Skip to main content
فهرست مقالات

بررسی مقایسه‌ای «ویژه‌ زبان» قدرت در سیاست‌نامه‌ و نصیحه‌الملوک

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (20 صفحه - از 35 تا 54)

ویژه‌زبان اصطلاحی است که از آن برای شناخت زبان سبک‌های متون مختلف استفاده می‌شود و به نحوی در تمایزدهی سبکی اهمیت به‌سزایی دارد. در شناخت ویژه‌زبان عناصر سه گانه واژه، ساختار نحوی و بافت کلام نقش دارند و از میان انواع ویژه‌زبان‌، ایدئولوژی غالبا با ویژه‌زبان قدرت ارتباط تنگاتنگ دارد و رمزگان مشترکی را در نظام نشانه‌شناسی پدیدار می‌سازد. سلجوقیان دین اسلام را برای تحکیم پایه‌های قدرت خود پذیرفتند و برای تقویت آن به خلفای بغداد پناه می‌بردند. نظام‌الملک و غزالی شافعی مذهب، سیاست‌نامه و نصیحه‌الملوک را برای راهنمایی سلاطین سلجوقی در کشورداری نوشتند. ویژه‌زبان قدرت‌ در این دو کتاب به کنش‌های کلامی و غیرکلامی تقسیم می‌گردد و مبانی ایدئولوژیک آن از نوع حاکمیت مذهب شافعی است لیکن تفاوت در این است‌ که نظام‌الملک معتقد به حذف و حتی قتل غیر شافعیان، و غزالی معتقد به رعایت عدالت است. از این رهگذر کاربرد وجوه افعال التزامی و امری در مفهوم قطعیت، یکی از برجسته‌ترین نشانه‌های مبانی ایدئولوژیک زبان سیاسی در هر دو کتاب است.

The particular language is a term used for identifying the language of different texts’ style and is of special significance in stylistic distinctions. In identifying particular language، the three elements of word، syntactic structure and the context of discourse play a role and، amongst various kinds of particular language، ideology has mostly a close relationship with the particular language of power and employs the same code in the semiotic system. For strengthening the pillars of their power، the Seljuks converted to Islam and had recourse to the caliphates of Baghdad for fortifying it. Nizam al-Molk and Ghazali who were Shafei wrote Siasat Nameh and Nasihat al-Molook for guiding and helping the Seljuk kings in their governance. The particular language of power in these two books is divided into linguistic and non-linguistic acts، and its ideological foundations are in accordance with Shafei religion but the difference lies in that Nizam al-Molk believed in eliminating and even killing the non-Shafeis whereas Ghazali believed in keeping the justice. Accordingly، the use of subjunctive and imperative verbs in the sense of absoluteness is one of the most prominent signs of ideological foundations of political language in both books.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.