Skip to main content
فهرست مقالات

خوارزمیه پس از خوارزمشاهیان

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (17 صفحه - از 41 تا 57)

خوارزمیه باقی مانده لشکریان جلال الدین خوارزمشاه بودند که پس از مرگ وی درسال 628 ق /1230 میلادی در مناطق شام، آسیای صغیر و مصر پراکنده شدند و به خدمت سلاجقه روم و ممالیک مصر و شام درآمدند. خوارزمیه به چند گروه تقسیم شدند: گروهی تحت رهبری برخی روسای تندرو خود، مانند حسام الدین قیرخان و حسام الدین برکت خان ودیگران به جنگ و قتل و غارت پرداختند. آنان از سال 628 تا 658 هجری که به ملک مظفر سیف الدین قدوزالملک الظاهر بیبرس پیوستند و در ارتش وی ادغام گردیدند، به مدت 30 سال تلاشهای بسیاری برای دستیابی به قدرت انجام دادند که موفقیت چندانی نداشتند. دسته دوم، گروههایی بودند که راه مدارا و سازش با حکومتهای منطقه خصوصا روش اعتدال با سلاجقه آسیای صغیر را اتخاذ نمودند. آنان بدین وسیله توانستند با اصول کشورداری و حکومتی آشنا گردند و حکومت هایی مانند گرمیان، صاروخانیان و از همه مهمتر آل عثمان (عثمانیان) را به وجود آورند. برخی از افراد منسوب به خوارزمیان نیز مانند امیر سیف الدین قدوز با لقب الملک المظفر در مصر به قدرت رسیدند. مساله قابل طرح در این پژوهش آن است که برخلاف برداشتی عمومی، خوارزمیه پس از جلال الدین خوارزمشاه، تضعیف نشدند و از بین نرفتند، بلکه با مجاهدتهای بسیار توانستند حکومتهای متعددی، مانند عثمانیان، صاروخانیان، آیدینیان و گرمیان را به وجود آورند. البته، منظور از خوارزمیه اصطلاحی سیاسی است که به سپاهیان خوارزمی و کسانی که از هر قوم و ملتی در رکاب جلال الدین بودند، اطلاق می شود و کاربرد آن در این مقاله به مفهوم قومی و نژادی نیست.

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.